Doraaung...FANFIC

 

Dangerous Boy

รักร้าย…ผู้ชายอันตราย !!!

 

Chapter 53  ตาต่อตา…ฟันต่อฟัน

 

 

“แล้วเจอกันนะฮะ พ่อ!”กีกวังโบกมือลาพ่อของตน ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นรถที่มีดงอุนนั่งอยู่บนนั้น

 

“มองอะไร ไม่เคยเห็นคนจะไปเที่ยวทะเลเหรอ”

 

“นั่นแน่……”

 

“อะไร!!”น้ำเสียงและท่าทางของดงอุนมันทำให้คนฟังรู้สึกตกใจเสียจริงๆ กลัวว่าคนข้างๆจะรู้ว่าตนกำลัง…โกหก! ถึงแม้จะรู้ว่าดงอุนเกลียดการโกหกก็เถอะ แต่เขาก็แก้ไอ้นิสัยขี้แกล้งของตัวเองไม่ได้จริงๆ แล้วอีกอย่าง ดงอุนก็เป็นคนบอกเองว่า..ต่อให้เขาโกหก ดงอุนก็จะเชื่อว่าทุกอย่างที่เขาพูดเป็นความจริง กีกวังยิ้มแหยะๆเล็กน้อย เขาก็ไม่ได้โกหกเรื่องใหญ่โตเสียหน่อย แค่จะเซอร์ไพรส์ดงอุนก็เท่านั้นเอง

 

“นี่อย่าบอกนะ…ว่าคุณจะไปส่งผมที่สนามบินน่ะ”

 

“ทำไมฉันจะต้องไปส่งนายด้วยไม่ทราบ พอดีฉันก็ต้องไปสนามบินเหมือนกัน”

 

“ไปสนามบิน! นี่ไปเที่ยวทะเลที่ไหนของคุณกันเนี่ย ถึงกลับต้องนั่งเครื่องไปเลยเหรอ”

 

“แล้วนายจะอยากรู้ไปทำไม อ๋อ..เพราะนายเป็นสามีและฉันเป็นภรรยาสินะ”

 

“อื้อ!”กีกวังมองร่างสูงที่นั่งหน้าตาอยากรู้อยากเห็นชั่วครู่ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจนจมูกแทบจะชนกัน

 

“ไม่บอกหรอก แบร่!”ย่นจมูกใส่อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะหันออกไปโบกมือให้พี่ชายและพ่อที่รัก แล้วรถสุดหรูก็เคลื่อนตัวออกจากบ้านไป

 

“คุณแปลกๆนะ ไม่สบายหรือเปล่า”

 

“ง่วงนอนจังเลย ฮ้าววววว”แล้วคนตัวเล็กก็เอนเบาะนอนไม่สนใจร่างสูงที่นั่งมองอยู่ข้างๆ

 

“เพิ่งจะตื่นแท้ๆ”

 

“ฉันได้ยินนะ ซนดงอุน!”

 

“แฮ่ๆ”ดงอุนยิ้มแห้งๆก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน แต่ก็ไม่วายแอบมองคนตัวเล็กที่นอนกอดอกอยู่ ในใจเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่ากีกวังจะไปทะเลไหน ทำไมต้องนั่งเครื่องไป แล้วทำไมต้องไปพร้อมเขาด้วย

 

 

 

 

 

 

“เข้าบ้านกันเถอะลูก”คุณจางโอบไหล่ลูกชายของตนก่อนจะพาเดินเข้าบ้าน แต่ทว่า…เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

 

ติ๊ดๆ

 

“ฮยอนซึงเข้าไปก่อนเถอะ พ่อขอคุยธุระแปบนึง”

 

“อ่อ ครับ”ลูกชายคนโตยิ้มให้พ่อบางๆก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

 

“ว่าไง อืม ว่างแล้วเหรอ ดี! ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

 

ติ๊ด!

 

คุณจางกดวาลสายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ เขากำมือถือแน่น ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปหาลูกชายที่นั่งอยู่ด้วยรอยยิ้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

“เดี๋ยวพ่อออกไปข้างนอกนะ”

 

“จะไปไหนเหรอครับ ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหม”

 

“ไม่ต้องหรอกลูก ไปคุยกับผู้ใหญ่นิดๆหน่อย แปบเดียว”

 

“แต่ว่า….”

 

“ไม่มีแต่ใดๆทั้งนั้น ลูกอยู่บ้านนี่แหละ ห้ามออกไปไหนนะ”

 

“ครับ”คนเป็นพ่อเดินมาลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดูก่อนจะเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่

 

“บ๊ายบาย”

 

“บายจ้า”รถของผู้เป็นพ่อขับออกไป ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างรู้สึกเบื่อหน่าย

 

“ปุกปุย ปุกปุยอยู่ไหน”ไม่มีเสียงตอบรับเจ้าจากแมวน้อยแสนรัก ฮยอนซึงทำหน้ามุ่ยเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในครับ

 

“แม่นม”

 

“คะ คุณหนู”

 

“เห็นปุกปุยไหม”

 

“เจ้าปุกปุย นมเห็นวิ่งออกไปข้างนอกน่ะค่ะ”

 

“ไปทางไหนเหรอ”

 

“อันนี้นมก็ไม่ทราบสิคะ สงสัยจะไปเล่นกับคุณจุนฮยองมั้ง”

 

“จุนฮยอง”

 

“ค่ะ หรือไม่ก็อาจจะอยู่ในสวน คุณหนูถามหาทำไมเหรอคะ”

 

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก งั้นเดี๋ยวผมไปหาเจ้าปุกปุยก่อนนะ”

 

“ค่ะ เดี๋ยวนมทำอาหารกลางวันไว้รอนะคะ”

 

“ยังเช้าอยู่เลยแม่นม”

 

“เตรียมไว้ค่ะ”ฮยอนซึงยิ้มบางๆให้แม่นมก่อนจะเดินออกไป รอยยิ้มของคุณหนูเมื่อสักครู่ทำให้เธอรู้สึกดีเสียจริงๆ

 

“คุณหนูของนม….น่ารักเหมือนเดิมแล้ว อิอิ”

 

 

 

 

“ปุกปุย อยู่ไหน ปุกปุย”ฮยอนซึงเดินตะโกนเรียกชื่อแมวมาตลอดทาง จนตอนนี้เขาอยู่บริเวณบ้านหลังเล็กของจุนฮยอง ร่างบางมองไปรอบๆแล้วก็ยิ้มออกมาเมื่อเห็นเจ้าปุกปุยนอนอยู่หน้าบ้านของจุนฮยอง เขารีบเดินไปหาแมวของตนอย่างรวดเร็ว

 

“มานอนหลับอยู่นี่เอง มาซะไกลเลยนะ”ฮยอนซึงลูบหัวแมวเบาๆก่อนจะถอนหายใจออกมา เขามองเข้าไปในบ้านที่เงียบสงบของจุนฮยอง

 

“ทำไมเงียบจัง ไม่อยู่หรือยังไม่ตื่น”ร่างบางเดินไปส่องหน้าตาบานเล็ก เขายิ้มออกมาที่มุมปากนิดๆที่เห็นคนตัวโตนอนหลับอยู่บนเตียง

 

“อู้งานอยู่นี่เอง ส่ายป่านนี้แล้วยังไม่ตื่น น่าตีเสียจริงๆ”แล้วร่างบางก็ทำท่าจะเคาะประตู แต่ก็เกิดเปลี่ยนใจเมื่อจับลูกบิดดูแล้วประตูมันไม่ได้ล็อค เขายิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องของคนขี้เซาที่ไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง

 

“เป็นยงจุนฮยองตื่นสายไปเสียและ”ฮยอนซึงค่อยๆย่องเข้าไปหาคนขี้เซา ก่อนจะนั่งลงบนเตียงเบาๆเพื่อไม่ให้คนตัวโตรู้สึกแล้วตื่นมาเจอตน แต่หารู้ไม่ว่า เพียงแค่ร่างกายอันบอบบางทิ้งน้ำหนักลงบนเตียงมันก็ทำให้คนขี้เซาตื่นเสียแล้ว

 

“นายนี่ เวลาหลับนี่เหมือนเด็กจังเลย”ร่างบางยิ้มออกมาบางๆก่อนจะยกมือขึ้นไปสัมผัสกับผมของคนตัวโต

 

“ยงจุนฮยอง….นายตื่นสาย มีความผิดต้องโดนทำโทษ อิอิ”เสียงหัวเราะที่ฟังดูสดใสของฮยอนซึงทำให้จุนฮยองแอบยิ้มเล็กน้อย บทลงโทษที่กำลังจะโดน เขาจะเอาคืนให้สาสม ว่าแล้วร่างบางก็ค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้คนตัวโต ดวงตาเล็กๆแอบมองดวงตาที่หลับใหลอยู่เล็กน้อยเพื่อให้แน่ใจว่าคนตัวโตยังหลับอยู่ ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มก่อนจะสัมผัสเบาๆกับริมฝีปากหนาๆอย่างอ่อนโยน

 

“อื้อออออ!!”เพียงเวลาแค่ไม่นาน แขนอันแข็งแรงก็โอบกอดร่างบางแน่น ก่อนจะหมุนจนร่างของคนตัวโตคร่อมอยู่บนตัวของร่างบาง แล้วริมฝีปากหนาๆก็บดขยี้ริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อน

 

“อื้อ”ร่างบางออกแรงดันหน้าอกกว้างของคนตัวโต แล้วริมฝีปากของเขาก็เป็นอิสระจากการจูบของคนตัวโต

 

“ยงจุนฮยอง…นายไม่ได้หลับเหรอ”จุนฮยองยิ้มพร้อมกับยักคิ้ว ร่างบางเห็นแบบนั้นใบหน้าขาวๆถึงกลับแดงขึ้นมาทันที เขาหลุบตาต่ำเพื่อหลบสายตาของคนตัวโต แต่ก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น

 

“อ๊าก! ทำไมนายถึงไม่ใส่กางเกงนอนกันฮะ!”ฮยอนซึงร้องเสียงหลงออกมา เขาเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าเจ้าเล่ห์ของคนตัวโต แต่ก็ต้องสังเกตเห็นอีกอย่างที่ทำให้เขาตกใจ

 

“แล้วทำไมถึงไม่ใส่เสื้อ ยี๋!”ร่างบางยกมือขึ้นมาปิดดวงตาของตนทั้งสองข้าง กิริยาแบบนั้นมันทำให้คนมองอดยิ้มไม่ได้จริงๆ จุนฮยองก้มไปมองส่วนร่างของตนที่มีแต่บ๊อกเซอร์สีน้ำตาล ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

 

“บ๊อกเซอร์ไม่ใช่กางเกงเหรอ ฮยอนซึง!”ชื่อที่คนตัวโตเรียกทำให้ร่างบางค่อยๆเลื่อนมือออกจากดวงตา เขาสบตากับคนตัวโตที่ตอนนี้อยู่บนตัวของตนนิ่ง จุนฮยองยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนก่อนจะใช้มือสัมผัสใบหน้าของร่างบางเบาๆ

 

“สวย…น่ารัก…มาก!”คำชมที่ได้ยินเล่นเอาหัวใจแทบจะหยุดเต้น ร่างบางจับมือของคนตัวโตให้ออกจากใบหน้าของตน

 

“ฉันเป็นผู้ชายนะ ชมแบบนี้ได้ยังไงกัน”จุนฮยองไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ยิ้ม ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มลงไปหาใบหน้าสวยๆของร่างบาง ฮยอนซึงมองตาไม่กระพริบ แล้วจุนฮยองก็หยุดชะงักก่อนที่ริมฝีปากจะแตะกัน เขาละสายตาจากปากสวยไปสบตากับร่างบาง

 

“เป็นของฉันนะ!”

 

กึก!!

 

ดวงตาสวยๆของฮยอนซึงสั่นระริกกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของจุนฮยอง เขามองดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงหาของคนตัวโตไม่กระพริบ ในขณะที่ร่างบางกำลังครุ่นคิด มือใหญ่ก็ซุกซนเลื่อนต่ำไปปลดตะขอกางเกงของร่างบางที่กำลังไม่ได้สติ นิ้วเรียวๆค่อยรูดซิบกางเกงลง แล้วเขาก็ล้วงมือเข้าไปใต้เสื้อบาง

 

ฮยอนซึงยังคงนอนนิ่งให้มือใหญ่คุกคามร่างกายของตนโดยไม่ปฏิเสธหรือขัดขืน เห็นนิ่งแบบนั้นก็ยิ่งทำให้อารมณ์ดิบในตัวของจุนฮยองออกตัววิ่งพล่านไปทั่งร่างกาย มือหนาๆลูบไล้ใบหน้าร่างบางอย่างอ่อนโยน สัมผัสริมฝีปากบางก่อนจะใช้ปากของเขาสัมผัสแทน จูบเบาๆ นุ่มนวล อ่อนหวาน แล้วค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปหาความหวานที่มากกว่าข้างในโพรงปากสวย

 

“อื้ม….”เสียงครางของร่างบางทำให้คนตัวโตมั่นใจได้เป็นอย่างดีว่า…ร่างบางพร้อมแล้วที่จะเป็นของเขา!

 

“ฮยอนซึง…..”เสียงเรียกชื่อดังออกมาเบาๆ ร่างกายที่สั่นระริกนั่นทำให้คนตัวโตเริ่ม…กลัว ทั้งสองคนสบตากันนิ่ง แต่ก็เป็นฮยอนซึงที่คล้องคอจุนฮยองให้ก้มลงมาจูบตน เมื่อร่างบางเปิดทางให้ ก็ไม่มีเหตุจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องกักเก็บความอยากไว้อีกต่อไปแล้ว จุนฮยองสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากสวย ทั้งสองคนแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม ไม่มีใครที่จะสามารถหยุดความต้องการนี้ได้อีกแล้ว

 

จุนฮยองค่อยๆถอดเสื้อของร่างบางที่กั้นความแนบชิดระหว่างสองคนออก เขายกตัวร่างบางแล้วดันจนแผ่นหลังเปลือยแนบชิดกับหัวเตียง คนตัวโตไซร้ซอกคอขาว ส่วนมือก็จัดการดึงกางเกงที่ปลดตะขอและรูดซิบไว้ตั้งแต่แรกออกตามสัญชาตญาณของนักล่า

 

 

มืออันแข็งแกร่งยกขาทั้งสองข้างขึ้น ก่อนจะไล้ริมฝีปากผ่านหน้าอก หน้าท้อง แล้วก็สุดดมกลิ่นอันหอมหวานที่จุดอ่อนไหว ร่างบางกำหมัดแน่น ความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัส ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะได้ลิ้มลอง ตอนนี้เขาได้สัมผัสแล้ว สัมผัสจากร่างกายของคนที่ทำให้ใจตัวเองเต้นแรงทุกครั้งที่พบเห็น

 

“อื้ออ….”เสียงครางหวานดังออกมาเมื่อมืออุ่นๆบีบจุดอ่อนไหวของตนเบาๆ ร่างบางปรือตาขึ้นมามองใบหน้าของคนตัวโต เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าเบาๆ จุนฮยองจูบที่มือเล็กๆ ก่อนจะจัดการดึงกางเกงในตัวจิ๋วของร่างบางออก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อได้เห็นร่างกายที่เปลือยเปล่าตั้งแต่หัวจรดเท้าของร่างบาง

 

งดงาม นี่คือสิ่งแรกที่เขาคิดได้ เขายิ้มออกมาอย่างพอใจ มือใหญ่ๆสัมผัสที่หน้าผากสวยแล้วก็เลื้อยลงตามตัวมาเรื่อยๆจนหยุดที่เท้า จุนฮยองจับมันอย่างทะนุถนอมไม่มีทีท่ารังเกียจเลยสักนิด เขาจะก้มลงไปจูบที่ฝ่าเท้า แต่ร่างบางก็กลับชักมันออกอย่างรวดเร็ว

 

“สกปรก….จุนฮยอง”

 

“ร่างกายของฮยอนซึง สะอาดหมดจด ไม่มีที่ติ”พูดจบก็จูบเบาๆที่ฝ่าเท้า ก่อนจะค่อยๆเลื่อนขึ้นตามลำตัว น่องขางๆถูกดูดด้วยริมฝีปากหนาจนเป็นรอยแดงช้ำ หน้าท้องขาวๆก็ถูกดูดด้วยริมฝีปากหนาจนเป็นรอยแดงช้ำ ไม่เว้นแม้แต่บริเวณหน้าอกที่ถูกจองจำด้วยจูบแห่งรักที่คนตัวโตตั้งใจทำ ตามซอกคอขาวก็ถูกประทับตาแห่งรักไว้เช่นกัน ตามลำตัวขาวสะอาดของร่างบางมีแต่รอยรักของจุนฮยองเต็มไปหมด

 

“อื้อ!”เสียงครางหวานดังออกมาอีกครั้งเมื่อถูกปากของคนตัวโตดูดกลืนจุดอ่อนไหวของตน ปลายเท้าจิกเตียงแน่น มือทั้งสองข้างก็กำผ้าปูที่นอนแน่น เสียงซ่านไปทั่วตัว เสียวไปทุกซ่อนของร่างกาย

 

“อื้อ อ๊า!”ครางพร้อมกับเม้มปากแน่น ลิ้นของจุนฮยองที่สัมผัสกับจุดอ่อนไหวของตน มันช่างทำให้รู้สึกดีเสียจริงๆ ร่างบางมองคนตัวโตที่กำลังจัดการกับจุดอ่อนไหวของตน ลิ้นสวยๆเลียริมฝีปากตนพร้อมกับเม้มเข้าหากันอีกครั้ง ร่างกายที่สั่นระริกด้วยความกลัวนิดๆในตอนแรก ตอนนี้กลับกำลังสั่นระริกด้วยความต้องการที่มากกว่านี้

 

“อ๊า!!!”ร้องเสียงดังพร้อมกับปล่อยน้ำขุ่นๆสีขาวออกจากตัว ร่างบางบิดไปบิดมาจนน่าอายสำหรับเขา แต่สำหรับคนที่นั่งมองร่างบางกำลังเสร็จอยู่นั่น มันช่างเป็นภาพที่เซ็กซี่ที่สุด

 

“อื้ออ!!”ตัวกระตุกเมื่อหลั่งน้ำสีขาขุ่นออกมาจนหมด ที่นอนสะอาดๆในตอนแรกตอนนี้ชื้นไปด้วยน้ำของร่างบาง ใบหน้าแดงๆกำลังหลบสายตาที่จ้องมองตนอยู่ จุนฮยองยิ้มออกมานิดๆก่อนจะถอดบ๊อกเซอร์ตัวเดียวของตนออก ตอนนี้คนตัวโตก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับร่างบาง มือใหญ่ๆลูบไล้ที่ขาสวยๆของร่างบางอย่างอ่อนโยน

 

“ฮยอนซึง…เป็นของฉันนะ”ร่างบางที่หายใจหอบๆหลังจากเสร็จของตนไปมองใบหน้าของคนตัวโตเล็กน้อย เมื่อไม่ได้ยินเสียงพูดใดๆคนตัวโตก็จัดการใช้ลิ้นเลียบริเวณหน้าท้องบางสวยจนร่างบางครางเสียงหวานออกมา เขาโอบเอวของร่างบาง ก่อนจะดึงขึ้นมา แผนหลังบางแนบชิดกับร่างกายเปลือยเปล่าของเขา จุนฮยองกระชัดอ้อมกอดจากด้านหลังให้แน่นขึ้น ก้นสวยๆของร่างที่สัมผัสกับจุดอ่อนไหวของเขา ยิ่งทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงเข้าไปอีก

 

“ฮยอนซึง…อยากเป็นของฉันไหม”ถามด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่กระตุ้นอารมณ์ ขณะที่รอคำตอบก็ไซร้ซอกคอขาวพร้อมกับบีบจุดอ่อนไหวที่แข็งตัว ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น ร่างกายของเขากำลังเคลื่อนไหวไปตามจังหวะที่คนตัวโตบีบจุดอ่อนไหวของตน เสียงครางเบาๆที่ดังออกมายิ่งทำให้คนตัวโตบีบแรงขึ้น

 

“อ๊า!”

 

“ตอบฉันมาสิ แค่เพียงตอบ…ฉันจะสนองนาย”มือเล็กๆจับมือที่บีบจุดอ่อนไหวตน เขาเลื่อนมือใหญ่ๆลบไล้ที่หน้าท้องตนเบาๆก่อนจะเลื่อนขึ้นมาลูบไล้ที่หน้าอก แล้วก็เลื่อนลงไปที่จุดอ่อนไหวอย่างเดิม

 

“ฮยอนซึง….”เสียงเรียกชื่อของคนตัวโตทำให้ร่างบางโอบคอคนตัวโตจากด้านหลัง เอาหัวพิงบนไหล่ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเบาๆว่า…

 

“ฉันอยากเป็นของนาย”

 

พรึ่บ!!

 

เพียงแค่ได้ยินคำตอบ ร่างบางก็ถูกผลักออกห่างจนลงไปนอนคว่ำหน้าอยู่ที่นอนนุ่มๆ คนตัวโตโน้มหน้าลงไปจูบเบาๆที่ก้มนิ่มๆ ก่อนจะใช้มือใหญ่ๆจับเอวบางๆของร่างบางแล้วก็ดึงขึ้นให้เข่าตั้งฉากกับที่นอน

 

“ฉันจะทำให้นาย…เป็นของฉัน ฮยอนซึง!”สิ้นเสียง คนตัวโตก็จับจุดอ่อนไหวของตนค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางรักของร่างบาง

 

“อ๊า!!”เพียงแค่หัวถูกสอดเข้าไปข้างใน ร่างบางก็ถึงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับกำลังทรมานเขาจนอยากจะร้องไห้ออกมา เหมือนคนตัวโตจะรู้ว่าร่างบางยังบริสุทธิ์ถึงได้ปล่อยค้างเอาไว้เพื่อให้ร่างบางทำใจ แล้วเขาก็สอดเข้าไปอีกนิดหน่อย

 

“อื้อ!”น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตา เขารู้สึกเจ็บ เจ็บจนแทบจะขาดใจ ร่างบางกำหมัดแน่น เหนือความเจ็บยังมีความต้องการ คนตัวโตค่อยๆสอดจุดอ่อนไหวของตนให้เข้าลึกไปอีก

 

“อื้อ! อื้อออออออออ”แล้วเขาก็สามารถสอดเข้าไปได้จนมิด ช่องทางรักตอดรัดแน่นกับจุดอ่อนไหวของเขา ยิ่งทำให้อารมณ์เดือดพล่านเข้าไปใหญ่ จุนฮยองจับสะโพกร่างบางแน่น ก่อนจะค่อยๆขยับตัวบรรเลงเพลงรักของตน

 

“อื้อ! อ๊า! อื้อ!”

 

“อ่าส์!”เสียงครางของทั้งสองคนดังออกมาไม่หยุด จุนฮยองยังคงบรรเลงเพลงรักของตนไปด้วยจังหวะช้าๆ เพื่อให้ช่องทางรักของร่างบางเคยชิน

 

“อื้อ! จุนฮยอง อื้อ!”ชื่อที่ร่างบางเรียกออกมานั้นทำให้คนถูกเรียกยิ่งมีอารมณ์ เขารู้สึกดีเสียจริงๆที่ถูกครางออกมาเป็นชื่อจากปากของร่างบาง

 

“อ่าส์!”คนตัวโตเริ่มเร่งจังหวะขึ้นมานิดหน่อย ร่างบางกำหมัดแน่น น้ำตาของเขายังคงไหลออกมา แต่มันไม่ใช่น้ำตาของความเสียใจหรือทุกข์ใจ มันเป็นน้ำตาของความสุข สุขที่ได้จากคนตัวโต

 

“อื้ออ!!”เพลงรักของจุนฮยองยังคงบรรเลงไปไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขามีความสุขเหลือเกินที่ได้ร่วมรักกับร่างบางคนที่เขารักมากขนาดนี้

 

“อื้อ…จุนฮยอง”

 

“ฮยอนซึง..อ่าส์!”

 

 

 

 

 

 

“จะออกไปไหนเหรอโย”ดูจุนถามขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินยิ้มหน้าบานลงมาจากบันได

 

“อ๋อ…พอดีดราม่าบอกว่าจะเลี้ยงไอศกรีมน่ะ”

 

“ไอ้ศกรีม ดราม่า!”

 

“อื้อ!”

 

“ใช่แล้วครับ”

 

กึก!!!

 

ดูจุนหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่ยืนยิ้มอยู่หน้าประตูอย่างไม่พอใจ รอยยิ้มของหมอนั่นมองแล้วหงุดหงิดชะมัด

 

“แล้วนายจะไปกับมันเหรอ”

 

“พูดไม่เพราะเลยนะดูจุน”ดูจุนรีบเดินไปหาคนตัวเล็กก่อนจะโอบเอวโชว์ผู้ชายหน้าด้าน

 

“ทำอะไรเนี่ย!”

 

“กอดนายไง”

 

“กอดเค้าทำไม อายคนอื่นเค้า”คำพูดของโยซอบทำให้ดูจุนยิ้มออกมาด้วยความสะใจ เขาหันไปมองดราม่าที่ยืนมองนิ่งเล็กน้อย

 

“อายคนอื่น ชัดเจนแล้วนะ”ดูจุนยักคิ้วให้กับคนตรงหน้า ก่อนจะกระชัดกอดเอวโยซอบแน่นกว่าเดิม

 

“ถ้าคุณโยซอบไม่ว่าง…ไว้วันหลังก็ได้นะครับ”

 

“ได้ยังไงกันเล่า!”โยซอบแกะมือดูจุนออก ก่อนจะจิกตาดุมอง

 

“วันนี้กินได้ไม่อั้น วันสุดท้ายแล้วด้วย ยังไงก็ต้องไป”

 

“ถ้างั้นก็ไปกันเถอะครับ”

 

“ฉันไม่ให้นายไป!”

 

“อะไรกันดูจุน เค้าไปแปบเดียว เดี๋ยวก็มาแล้ว อยู่บ้านทำงานไปเถอะนะ เดี๋ยวจะไม่เสร็จ”

 

“แต่…”

 

“ไม่มีแต่ นะดูจุนนะ ขอวันหนึ่งนะ ไอศกรีมลดราคา ของโปรดเลย กินได้ไม่อั้นด้วย นะคนดี นะนะนะ”โยซอบทำท่าอ้อนอย่างน่ารัก แต่ถึงจะน่ารักอย่างไรเขาก็ไม่อยากให้ไปกับไอ้คนหน้าไม่อายนั่นอยู่ดี

 

“งั้นฉันไปด้วย!”

 

“เค้าให้ไปได้แค่สองคนครับ”

 

“ถ้าอย่างงั้นนายก็ไม่ต้องไป เพราะฉันจะไปกับโยซอบ”

 

“เค้าให้เฉพาะคนที่เป็นสมาชิกเท่านั้นครับ”ดราม่ายังคงพูดนิ่งอย่างใจเย็นตามฉบับของเขา ส่วนดูจุนได้แต่มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ อยากจะต่อยหน้าหมอนี่เสียจริงๆ

 

“ดูจุนอ๊ะ! เค้าไปแปบเดียวเอง”ใบหน้าน่าสงสารของคนตัวเล็กทำให้เขาไม่อยากขัดใจ เขามองใบหน้านิ่งของดราม่าเล็กน้อย

 

“ก็ได้ รีบกลับมานะ”

 

“เย้ๆ ดูจุนใจดีที่สุดในโลกเลย ไปกันเถอะดราม่า”

 

“เดี๋ยว!”

 

“อะไร…อุ๊บ!!!”คนตัวเล็กที่จะหันไปมองคนตัวโตก็ถูกรวบเข้าไปกอดพร้อมกับจูบหนักๆของคนตัวโต

 

“อื้อ!”ถึงแม้คนตัวเล็กจะดิ้น แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าคนตัวโตจะถอนจูบออกเลย ภาพนั้นมันทำให้อีกคนที่ยืนมองอยู่สะเทือนใจเล็กน้อย ดูจุนลืมตามองคนหน้าไม่อายก่อนจะยักคิ้วให้ ดราม่ากำหมัดแน่นพร้อมกับเบือนหน้าไปมองทางอื่น

 

“อื้อ..ดูจุน!”พอถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็จ้องมองคนตัวโตด้วยใบหน้าแดงๆที่เขินอาย

 

“มองหน้าฉันทำไม อยากมากกว่านี้เหรอ”คำพูดของคนตัวโตเล่นเอาคนฟังถึงกลับอ้าปากค้าง ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปใหญ่

 

“ถ้าอย่างงั้นกรีบกลับบ้านนะ จะคึกรอ อิอิ”แล้วดูจุนก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟาร่างงานของเขาต่อไปอย่างสบายอารมณ์

 

“คนบ้า!”คนตัวเล็กย่นจมูกใส่คนตัวโต ก่อนจะหันไปมองอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง พอเห็นใบหน้าของเขาก็ยิ่งรู้สึกอายกับฉากจูบเมื่อสักครู่นี้

 

“ไปกันเถอะ!”คนตัวเล็กรีบเดินออกจากบ้านไป ดูจุนหันมามองดราม่าเล็กน้อย ก่อนจะส่งจูบเยาะเย้ยไปให้ คนถูกเยาะเหยียดยิ้มก่อนจะเดินตามคนตัวเล็กไป

 

“สำหรับนาย…อย่าฝันไปเลย ชิส!”แล้วเขาก็หันกลับมาตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตนต่อไป

 

 

 

“ร้อนเหรอครับ”คามสุดโง่ที่เขาถามออกไปทำให้คนตัวเล็กหันมายิ้มให้บางๆพร้อมกับส่ายหน้าก่อนจะหันออกไปมองนอกหน้าต่างรถอย่างเดิม รู้ทั้งรู้ว่าคนตัวเล็กไม่ได้ร้อน แค่อายจนหน้าแดงกับฉากจูบเมื่อสักครู่ แต่เขาก็ยังหน้าด้านถามออกไปทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ น่าสมเพชยิ่งนัก

 

คนบ้า!จูบเค้าต่อหน้าคนอื่นได้ยังไงกัน น่าอายชะมัดเลยอ่า ให้ตายเถอะ!

 

ถึงจะบ่นออกไปแบบนั้น แต่ริมฝีปากสวยก็กำลังฉีกยิ้ม แถมมือยังยกมือขึ้นไปแตะริมปากนั่นอีก ภาพนั้นเล่นเอาคนที่กำลังขับรถอยู่ถึงกลับใจแป้ว

 

“คุณยังอยากไปกินไอศกรีมอยู่หรือเปล่า”ถามออกไปเพราะเห็นคนตัวเล็กมัวแต่นั่งคิดถึงอีกคนที่อยู่บ้าน โยซอบหันมาก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

 

“อยากสิ ไอศกรีมกินได้ไม่อั้นแบบนั้น ใครจะพลาดล่ะ อิอิ รีบๆขับไปเลย ฉันน้ำลายไหลแล้ว”ท่าทางสดใสน่ารักทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยๆคนตัวเล็กก็ยังอยากไปกับเขาอยู่

 

“ว้าวววววววววววว”คนตัวเล็กเบิกตากว้างพร้อมกับส่งเสียงออกมาด้วยความดีอกดีใจที่เห็นไอศกรีมมากมายอยู่รอบตัว

 

“ดราม่า กินได้หมดนี่เลยเหรอ”

 

“ครับ หมดทั้งร้านเลย”

 

“สวรรค์! ขอบคุณ”โยซอบเลียปากตัวเองก่อนจะพุ่งตรงไปหาไอศกรีมที่วันนี้จะได้กินฟรีไม่อั้น

 

“อันนั้นก็น่ากิน นี่ด้วยๆ โน่นด้วยๆ เอาอันนั้นด้วย”ดราม่ายิ้มออกมาอย่างมีความสุขที่เห็นคนตัวเล็กบอกให้เขาตักนั่นตักนี่ให้ อย่างน้อยๆก็ได้มีช่วงเวลาสั้นๆที่มีความสุขกับ…แฟนคนอื่น!

 

“โหย! ทำไมมันอร่อยแบบนี้เนี่ย”

 

“คงเพราะ…เป็นของฟรีมั้งครับ”

 

“แอ่กๆ”คนตัวเล็กถึงกลับสำลีกไอศกรีมที่ได้ยินแบบนั้น เขามองใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มของคนตรงหน้าเล็กน้อย

 

“มีอะไรเหรอครับ”

 

“เปล่าหรอก กินต่อดีกว่า ของฟรี อร่อยด้วย อิอิ”แล้วคนตัวเล็กก็เอาแต่ตักไอศกรีมเข้าปาก จนเลอะไปหมด

 

“ปากเลอะหมดแล้วครับ”

 

“เหรอ”แล้วคนตัวเล็กก็จัดการเลียรอบปากตัวเอง ก่อนจะจัดการเขมือบไอศกรีมต่อ

 

“โอย! อิ่มแปล้เลยอ่า อิอิ”

 

“อยากกินอะไรอีกไหมครับ เดี๋ยวผมไปตักให้”

 

“กินได้อีกเหรอ”ทั้งๆที่เพิ่งบอกว่าอิ่มไปเมื่อสักครู่ แต่พอได้ยินว่าจะได้กินอีกสีหน้าที่อิ่มเมื่อกี้ก็เปลี่ยนมากระหายอีกครั้ง

 

“ครับ”

 

“งั้นก็…เอาแบบเมื่อกี้มาหมดเลยนะ อร่อยสุดๆไปเลย”

 

“ได้ครับผม รอสักครู่นะครับ”ดราม่าลุกขึ้นพร้อมกับโค้งหัวให้ การกระทำของเขาทำให้คนตัวเล็กหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ได้ยินเสียงหัวเราะแบบนั้นก็ทำให้หัวใจของคนฟังรู้สึกดี

 

ต๊ดๆ

 

“เอ๋…”คนน่ารักเปิดข้อความขึ้นมาอ่าน แล้วก็ต้องหน้าแดงกับริมฝีปากหนาของดูจุนที่ถูกส่งมา

 

“คนบ้า!”พูดอย่างหมั่นไส้ก่อนจะมองรอบด้าน พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็ถ่ายริมฝีปากบางสีชมพูของตนส่งกลับไป

 

“อิอิ”

 

“มาแล้วครับผม”

 

“ว้าว”สายตาสดใสมองไอศกรีมตรงหน้า ก่อนจะมองใบหน้าหล่อเหลาของดราม่า

 

“ไม่กินเหรอครับ”

 

“กินแล้วนะ”แล้วคนตัวเล็กก็จัดการกับไอศกรีมตรงหน้าต่อ โดยไม่เห็นหนทางว่าจะอิ่มเลยสักนิด ดราม่าได้แต่นั่งมองแล้วก็อมยิ้มในความน่ารัก

 

“อื้อ!”

 

“มัวแต่จ้องอยู่นั้นแหละ ฮี่ๆ”โยซอบนั่งอมยิ้มพร้อมกับมองใบหน้าเอ๋อๆของดราม่าที่ดูจะตกใจที่เขายัดไอศกรีมเข้าปาก

 

“แฮ่ๆ ขอโทษครับ”แล้วเขาก็ตักไอศกรีมเข้าปากพร้อมกับแอบมองคนตัวเล็กเป็นระยะๆ ใบหน้าน่ารักแบบนี้ไม่ว่าใครอยู่ใกล้ก็ต้องหลงรัก ไม่ว่าใครอยู่ใกล้ก็ต้องมีความสุข คนที่มีแต่ความสดใส ร่าเริง น่าหลงรักยิ่งกว่าใคร

 

อิจฉาคุณจังเลย….ดูจุน!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“คุณจะไปไหนครับ เดี๋ยวผมจะแวะไปส่งก่อนขึ้นเครื่อง”

 

“โอย ไม่ต้องๆ นายขึ้นเครื่องไปเลย ฉันต้องอยู่รอเพื่อน”

 

“แต่….”

 

“ไม่ต้องแต่อะไรทั้งนั้น โชคดี เดินทางโดยสวัสดิภาพนะ”กีกวังยิ้มกว้างพร้อมกับโบกมือให้ดงอุน ร่างสูงได้แต่มองท่าทางแปลกประหลาดของคนตัวเล็กอย่างไม่เข้าใจ

 

“ไปสิ ยืนรออะไร”

 

“นี่คุณกีกวัง”

 

“อะไรเล่า”

 

“คุณไม่ห่วงผมเลยหรือไงที่ผมจะไปญี่ปุ่นน่ะ”คนตัวเล็กมองร่างสูงเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปกอด อ้อมกอดนั่นทำให้ร่างสูงถึงกลับยืนตัวแข็งทื่อ

 

“โชคดีนะ รีบทำงานแล้วกลับมาหาฉัน”พูดจบคนตัวเล็กก็ผละออกจากร่างสูงแล้วก็ยิ้มหวานให้อย่างน่ารัก ดงอุนยิ้มบางๆก่อนจะเดินเข้าไปกอดร่างเล็กแน่น

 

“ผมคงคิดถึงคุณแย่เลย คงคิดถึงแทบขาดใจ”กีกวังเบะปากเล็กน้อย เขายกมือขึ้นกอดตอบร่างสูง ก่อนจะตบหลังไปสองสามที

 

“เอาน่า นายไปทำงานนะ ฉันจะคิดถึงนาย…เพื่อที่นายจะไม่ต้องเหงาคิดถึงฉันคนเดียว โอเคไหม”

 

“จริงเหรอครับ”

 

“จริงสิ อย่าทำให้พ่อฉันผิดหวัง ช่วยตระกูลของเราด้วย”ดงอุนยิ้มกว้างออกมาอย่างรู้สึกดี เขาผละคนตัวเล็กออก ก่อนจะฉวยโอกาสจูบปากโดยที่คนตัวเล็กไม่ทันตั้งตัว

 

จุ๊บ!!

 

“ซนดงอุน!”

 

“ผมไปนะครับ แล้วจะรีบกลับมาทำให้คุณเป็นของผม บ๊ายบาย”ดงอุนโบกมือลาอย่างมีความสุข ประโยคเมื่อสักครู่เล่นเอาคนตัวเล็กถึงกลับขนลุกซู่ไปทั้งตัว

 

“ไอ้บ้า!”กีกวังยิ้มออกมาอย่างอายๆ ก่อนจะลากประเป๋าเดินตามคนตัวโตไปห่างๆ

 

“เจอกันที่ญี่ปุ่นนะ ซนดงอุน อิอิ”

 

 

 

 

 

 

 

 

“นายท่านคะ มีแขกมาขอพบค่ะ”

 

“ใคร!”

 

“ฉันเอง!”

 

กึก!!

 

จุนกอนมีแววตาตกใจเล็กน้อยที่เห็นคนไม่คาดคิดยืนอยู่ตรงหน้า เขาแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะลุกขึ้นต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ

 

“มาหาฉัน คิดถึงเหรอ”

 

“หึ! ฉันไม่จำเป็นต้องมีความคิดถึงกับหมาลอบกัดอย่างแก”

 

“เฮอะ! หมาลอบกัด กี่ปีกี่ปีก็ไม่เปลี่ยนสินะ วอนบิน”ทั้งสองคนจ้องตากันนิ่ง

 

“มีอะไรกับฉันไม่ทราบ”

 

“ไม่มีหรอก แค่อยากจะมาดูหน้าไอ้คนที่มันเผาห้างฉัน ก็เท่านั้น”

 

กึก!!

 

คำพูดของวอนบินทำให้ชายหนุ่มที่กำลังจะเปิดประตูเข้ามาถึงกลับหยุดชะงัก เขามองแผ่นหลังของวอนบินด้วยสายตาที่รู้สึกผิด

 

“ปรักปรำคนอื่น เดี๋ยวก็โดนฟ้องหรอก”

 

“แกไม่กล้าฟ้องฉันหรอก”

 

“แหมๆ รู้ใจเสียจริงๆนะ อย่าบอกนะว่าแกมาเพื่อจะบอกฉันเรื่องนี้”วอนบินเหยียดยิ้มเล็กน้อย เขามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเกลียดชัง

 

“แกจำได้ไหมว่าตั้งแต่จำความได้ ไม่มีเลยสักครั้งที่คนอย่างแกจะชนะคนอย่างฉัน”

 

“ไอ้วอนบิน!”

 

“ผู้หญิงที่แกรัก สิ่งที่แกรัก ต่างตกมาเป็นของฉันทั้งหมด แม้กระทั่งครอบครัวของแก ยังรักฉันมากกว่าแกเลย”

 

“หุบปาก ไอ้สารเลว!”

 

“แกว่าฉันสารเลว แล้วจะใช้คำอะไรเรียกแทนตัวเองล่ะ ไอ้ขี้แพ้ตัวสำรอง”

 

ผลั่ก!!

 

จุนกอนปล่อยหมัดใส่คนตรงหน้าอย่างแรง จนเขาล้มลงหับพื้น

 

“คุณลุง!”จียงที่ยืนมองอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามาพยุงวอนบินขึ้นทันที แต่ก็ถูกเขาสะบัดออกด้วยสายตาเกลียดชัง

 

“แรงดีไม่มีตกนี่ ไอ้พวกใช้แต่กำลังก็ยังเป็นพวกใช้แต่กำลัง”

 

“ไอ้วอนบิน!”

 

“อย่าครับพ่อ!”

 

“แกหลีกไปจียง ฉันจะฆ่ามัน!”คำพูดของจุนกอนทำให้วอนบินถึงกลับหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

 

“ฮ่าๆ แกพูดคำนี้มาเป็นพันครั้งแล้วมั้ง ไอ้จุนกอน!”

 

“แก….”

 

“จำเอาไว้นะ ไม่ว่ายังไงแกก็ไม่มีวันชนะฉัน ต่อให้แกจะเผาห้างฉันอีกกี่ครั้ง หรือจะเอาพวกแมลงไปปล่อยให้ห้างของฉันอีกกี่หน ฉันก็จะลุกขึ้นมา แล้วฉันจะไม่ตอบโต้อะไรแกทั้งนั้น เพราะ…ฉันรู้สึกสงสารและเวทนาไอ้ขี้แพ้ตัวสำรองอย่างแกเสียจริงๆ”

 

“ไอ้วอนบิน! มึง!!”

 

“ฮ่าๆๆ คนโง่มีแต่ใช้กำลัง คนฉลาดเค้าใช้สมอง แกจะเหยียบฉันอีกกี่ครั้งก็ไม่มีทางเหยียบฉันให้จมดินได้หรอก หึ!”วอนบินแสยะยิ้มอย่างสมเพช ก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้จุนกอนบ้าคลั่งทำลายข้างของ

 

“อ๊ากกกกกกกกก!!”

 

ตุบ!!

 

เพล้ง!!

 

“พ่อ อย่าทำแบบนี้ครับ”

 

“ปล่อยฉัน!”คนเป็นพ่อสะบัดลูกชายจนล้มลงกับพื้น จียงได้แต่มองพ่อด้วยความสงสารจับหัวใจ

 

“ไอ้วอนบิน! มึง!!!”เขากำหมัดแน่น ดวงตามีแต่ความเกลียด ความแค้นและความโกรธ

 

กูจะฆ่ามึง! นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่กูจะพูดคำนี้ มึงต้องหายไปจากโลกใบนี้ จางวอนบิน!

 

 

 

 

 

 

“ฮยอนซึง….”

 

“อื้อ”ร่างบางครางออกมาเบาๆ แต่ก็ยังไม่ลืมตาตื่นขึ้นมา ภาพนั้นมันทำให้คนมองอดยิ้มไม่ได้ เขาโอบกอดร่างเปลือยของร่างบางที่อยู่ใต้ผ้าห่มแน่น

 

“กลับบ้านได้แล้วนะ…ป่านนี้คนที่ผ่านตามหากันใหญ่แล้ว”

 

“อื้อ”ฮยอนซึงมุดหน้าลงใต้ผ้าห่ม จุนฮยองส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะมุดตามลงไป เขามองใบหน้าสวยที่หลับอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับคางเบาๆ

 

“จุนฮยอง…ฉันเมื่อย…อยากนอน”คำพูดของร่างบางยิ่งทำให้คนตัวโตยิ้มกว้าง ก็คงจะเมื่อยอยู่หรอก เขาเพิ่งจะเสร็จกิจกรรมบนเตียงไปเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว ตอนนี้ก็ปาไป…หกโมงเย็นแล้ว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะร่วมรักกับร่างบางได้นานขนาดนี้ แม้จะเป็นครั้งแรก แต่ร่างบางก็อึดไม่เบา

 

“ฮยอนซึง…หกโมงเย็นแล้วนะ”

 

พรึ่บ!!

 

ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาทันที แต่พอเห็นใบหน้ายิ้มของจุนฮยอง เขาก็รีบโผล่หน้าออกไปนอกผ้าห่มเพราะความอาย

 

“ตายแล้ว…เย็นแล้วเหรอเนี่ย”ฮยอนซึงพูดออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นปัดผมที่ยุ่งเหยิงของตน ลุกขึ้นนั่งแล้วเอนหลังพิงหัวเตียง พอเห็นคนใต้ผ้าห่มกำลังจะโหล่หน้าขึ้นมา ก็เบือนหน้าหนีทำเป็นมองอย่างอื่น

 

“ทำไมต้องอายด้วย”

 

“อายเอยอะไร ใครอายไม่ทราบ”

 

“โอเค ไม่มีใครอายหรอก”จุนฮยองเหล่มองร่างบางที่นั่งอายหน้าแดงเล็กน้อย

 

“ไม่กลับบ้านเหรอ”

 

“นาย…เอาเสื้อผ้ามาให้ฉันหน่อยสิ”จุนฮยองชะเง้อมองเสื้อผ้าที่วางอยู่พื้นปลายเตียงเล็กน้อย

 

“ทำไมไม่ไปหยิบเอง”

 

“นี่คือคำสั่ง!”

 

“หึ!”จุนฮยองแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เขาพลิกตัวไปนั่งบนตักของร่างบาง ก่อนจะจ้องใบหน้าแดงด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

 

“ตอนนี้มีแค่ฉัน….กับนาย คุณหนูไม่อยู่ สั่งฉันได้ยังไง ฮึ!”

 

“ทำไมจะสั่งไม่ได้ ก็สั่งในฐานะ…ฉันกับนายไง ไปเอาเสื้อผ้ามานะ จะกลับบ้าน”พอเห็นใบหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยๆก็เริ่มรู้สึกเห็นใจ เขาส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเลื้อยไปปลายเตียงพร้อมกับผ้าห่ม ฮยอนซึงเห็นอย่างนั้นก็ถึงกลับคลานตามไปเพื่อดึงผ้าห่มมาปิดบังเรือนร่างตัวเอง

 

“ได้แล้ว นี่!”จุนฮยองกระพริบตาเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างบางนั่งกระพริบตาปริบๆอยู่ใกล้ๆ

 

“ตามฉันมาทำไม ห่างฉันไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

“เปล่าซักหน่อย เอาเสื้อผ้าฉันมาเลย”

 

พรึ่บ!!

 

แล้วร่างบางก็ดึงเสื้อผ้าที่อยู่ในมือของจุนฮยองไปอย่างรวดเร็ว

 

“หันหน้าไปทางอื่นสิ จะใส่เสื้อผ้า”

 

“ฉันเห็นของนายหมดแล้วจะอายทำไม”

 

“ถึงอย่างงั้นก็เถอะ หันหน้าไปทางอื่นนะ”

 

“ครับๆ สาวน้อยขี้อาย”

 

“จุนฮยอง!”ร่างบางปาหมอนใส่อย่างหมั่นไส้ คนตัวโตหัวเราะออกมาเบาๆ เขานอนคว่ำหน้าอย่างสบายใจโดยมีร่างบางกำลังเร่งแต่งตัวอยู่ด้านหลัง

 

“นี่! นานไปแล้วนะ”

 

“อ๊าก!”ฮยอนซึงรีบยกเสื้อขึ้นมาปิดตรงเป้ากางเกงตัวเองที่ยังใส่ไม่เสร็จอย่างรวดเร็ว

 

“จะหันมาทำไม”

 

“ขอโทษคร๊าบ”จุนฮยองหันหน้ากลับไปทางเดิมด้วยรอยยิ้ม เขาชอบจริงๆเวลาฮยอนซึงอาย มันดู…น่ารัก

 

“เสร็จแล้ว”

 

“ให้ฉันไปส่งไหม”

 

“ไม่ต้อง ฉันมาเองได้ก็กลับเองได้ ไปนะ”ฮยอนซึงรีบวิ่งลงจากเตียง แต่เขาก็ต้องร้องโอ๊ะออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บนิดๆ

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

“เปล่าหรอก ไปนะ”ร่างบางยิ้มแหยะๆให้กับคนที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนจะค่อยๆเดินออกไป จุนฮยองเห็นแบบนั้นก็อดยิ้มไม่ได้

 

“เจ็บก็บอกมาเถอะ โดนหนักขนาดนั้น”เขายิ้มออกมาบางๆก่อนจะมองเตียงนอนของตัวเอง

 

“คืนนี้คงนอนหลับฝันดี อิอิ”