Doraaung...FANFIC

Dangerous Boy

รักร้าย…ผู้ชายอันตราย !!!

 

Chapter 57  คนผิดสัญญา!!

 

 

“อื้อออออออออ”ริมฝีปากหนาของคนตัวเล็กถูปปิดทันทีจากร่างสูงด้านบน มือเล็กๆทุบตีหน้าอกกว้างอย่างหนัก แต่ร่างสูงก็ดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวเสียเลยว่ากำลังทำอะไรอยู่

 

“อื้อออ เฮ่อ!”ทั้งสองคนจ้องตากันนิ่ง ดวงตาของดงอุนมีแต่ความโกรธ กีกวังพยายามจะดิ้นให้หลุด แต่ร่างสูงก็ยังคงกดร่างเล็กเอาไว้

 

“นายมันบ้า! ปล่อยฉันนะ!”

 

“ปล่อยคุณเพื่อจะให้คุณไปหาไอ้ซีวอนงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”

 

“ดงอุน! ฉันเกลียดนายแล้ว ปล่อยฉัน!”

 

“เกลียดเหรอ แน่ใจเหรอที่พูดมา หึ!”

 

“อ๊า!!”คนตัวเล็กร้องออกมาเมื่อข้อมือถูกบีบอย่างแรง

 

“ผมจะทำให้คุณไม่มีหน้าไปเสนอตัวให้ผู้ชายคนไหนอีก”

 

กึก!!

 

“ดงอุน อย่านะ นายไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้นะ”

 

“สิทธิ์ในความเป็นผัวคุณ พอไหม”

 

“อื้อ!!”ร่างสูงก้มหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากหนา ตอนนี้เขาไม่สามารถความคุมอารมณ์โกรธของตัวเองได้แล้ว ยิ่งนึกถึงหน้าซีวอนนั่นยิ่งโกรธ ภาพของคนตัวเล็กที่กอดแขนซะแนบชิด มันทำให้เขารับไม่ได้จนถึงขั้นกินเหล้ากันเลยทีเดียว

 

“อื้อออ”น้ำตาของกีกวังไหลออกมา แต่มันก็ไม่ทำให้คนที่ขาดสติสำนึกอะไรเลยสักนิด

 

“ดงอุน!”

 

แขวก!!

 

เสื้อของคนตัวเล็กถูกฉีกด้วยอารมณ์โกรธของร่างสูง เขาพยายามที่จะดิ้น แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ เพราะร่างสูงไม่ปล่อยเขาเลย

 

แขวก!!

 

“อ๊าก! ดงอุนปล่อยฉัน!”เท้าของกีกวังดิ้นไม่หยุด เขาอยากจะถีบคนบนตัวไปให้พ้นเสียจริงๆ นี่ไม่ใช่แบบที่เขาคิด นี่ไม่ใช่แบบที่เขาต้องการ ถึงแม้จะรักร่างสูงมาก แต่ก็ไม่ต้องการที่จะตกเป็นของเขาโดยไม่เต็มใจแบบนี้

 

พรึ่บ!!

 

“ดงอุน!!”กางเกงของคนตัวเล็กถูกดึงออก ส่วนเสื้อที่ถูกฉีกขาดก็ถูกโยนลงพื้น ตอนนี้ร่างเล็กมีเพียงแค่กางเกงในตัวเองที่เหลืออยู่ ริมฝีปากบางโน้มลงไปไซร้ซอกคอย่างหื่นกระหาย ร่างเล็กก็เอาแต่ดิ้น ดิ้น ไม่ว่าจะดิ้นยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้ได้ แต่เขาก็ไม่อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ สิ่งที่ดงอุนกำลังทำมันคือสิ่งที่เขาไม่สามารถรับได้

 

“อื้ออออออ!!”คนตัวเล็กน้อยร้องไห้ครางออกมาเมื่อถูกสัมผัสจุดอ่อนไหว ถึงแม้เขาจะปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างน่าสมเพช

 

“ดงอุน! ฮึก! ปล่อยฉัน อย่าทำแบบนี้”ร่างสูงไม่ฟังร่างเล็กเลยสักนิด เขาจูบร่างเล็กที่เอาแต่ดิ้นไปทั่วร่างกาย จนคนตัวเล็กรู้สึกเจ็บ น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ได้ช่วยเรียกสติของร่างสูงกลับมาเลย

 

“อื้ออ!!”ริมฝีปากหนาถูกบดขยี้อีกครั้ง ความต้องการของดงอุนเพิ่มทวีคูณ ทั้งความโกรธและฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ไม่มีอะไรที่จะหยุดอารมณ์ดิบที่ตื่นตัวของเขาได้แล้ว จุดอ่อนไหวค่อยๆแข็งตัวขึ้นตามสัญชาตญาณ มือของเขาทำหน้าที่ถอดกางเกงของตัวเองออก

 

“อื้ออ! อ่อย! อื้ออ!”

 

“อ๊าก!!”ร่างสูงถอนจูบออกมาเมื่อถูกฟันของร่างเล็กกัดเข้า ริมฝีปากรู้สึกได้ถึงของเหลวที่กำลังไหลออกมา กีกวังมองอย่างตกใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้าย แค่เพียงให่อยากให้ดงอุนทำผิดก็เท่านั้น ร่างเล็กมองร่างสูงร่างสูงกำลังอึ้งเห็นอย่างนั้นจึงใช้โอกาสอันน้อยนิดเพื่อจะหนีจาตรงนี้ จากห้องนี้ จากผู้ชายที่กำลังขาดสติตรงหน้า

 

หมับ!!

 

“อ๊า!!”แต่เขาก็หนีไม่พ้น ร่างสูงบีบข้อมือแน่นแล้วก็จูบปากอีกครั้ง สอดลิ้นอุ่นๆเข้าไป แต่ร่างเล็กกลับไม่เล่นด้วย

 

“อื้อออ!!”ดงอุนจัดการถอดกางเกงของตนได้จนสำเร็จ เขาดันร่างเล็กเล็กน้อย ก่อนจะจับคนตัวเล็กแหกขาออก

 

“ปล่อยนะ ไอ้บ้า อ๊ากก!!”ถึงแม้คนตัวเล็กจะส่งเสียงร้องอย่างไร ก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำให้ร่างสูงหยุดการกระทำอันชั่วร้ายของตนได้เลยสักนิด

 

“อื้อออ!!”กีกวังถูกหมุนตัวให้อยู่ในท่านอนคว่ำ เขายังคงดิ้นสู้ไม่หยุด ทั้งๆที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ แต่เพื่อจะเตือนสติอันน้อยนิดของร่างสูงว่าสิ่งที่กำลังทำมันไม่ถูกต้อง เขาก็จะดิ้น ดิ้นจนกว่าร่างสูงจะรู้สึก ซึ่งมันดูเหมือนไม่มีทางเป็นไปได้เลย

 

“ดงอุน! ปล่อยฉันนะ อ๊า!!อื้ออออออ!!”ร่างเล็กกำหมัดแน่นเมื่อถูกของแข็งสอดใส่เข้าช่องทางรักของตน น้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิม ความเจ็บปวดวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย เจ็บ เจ็บเหลือเกิน

 

“อื้ออออออออ ฮึก!”ครางออกมาทั้งน้ำตาเมื่อร่างสูงเคลื่อนไหวร่างกายของตน

 

“ฮือออ ฮึกๆ อื้ออ ฮึก!”แล้วเพลงรักของร่างสูงก็เริ่มบรรเลงขึ้นโดยไม่สนใจเสียงร้องไห้ของร่างเล็กเลยสักนิด น้ำตาที่ไหลออกมาล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความเสียใจและความผิดหวัง

 

“ฮึกๆ ฮึกๆ อือ! ฮึกๆ”กีกวังกำหมัดพร้อมกับเม้มปากแน่น เขาเจ็บไปถึงขั้วหัวใจ ทรมานแทบขาดใจกับสิ่งที่ร่างสูงทำกับตน นี่มันคือการขืนใจกันชัดๆ ไม่ใช่ความยินยอม

 

“อ๊า!!”แรงกระแทกจากด้านหลังทำให้ต้องร้องออกมา เสียงร้องที่ไปกระตุ้นอารมณ์ของร่างสูง

 

ซนดงอุน! นายมันคนผิดสัญญา!

 

“ฮืออ!”น้ำตาของกีกวังไหลลงมาไม่หยุด ส่วนร่างสูงก็กระทำไม่หยุด

 

“อ่าส์!”เสียงครางของร่างสูงยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ กำลังมีความสุขอยู่บนความทุกข์และน้ำตาของเขาอย่างงั้นเหรอ?

 

“อ่าส์! อ่าส์!”ดงอุนยังครางทำร้ายจิตใจคนที่ร้องไห้ไม่เลิก ไม่ได้รู้เลยใช่ไหมว่าร่างเล็กกำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแค่ไหน ไม่ได้รู้เลยใช่ไหมว่าสิ่งที่ตัวเองกำลังทำมันทำลายความเชื่อมั่นที่คนตัวเล็กมีต่อตนมากแค่ไหน

 

“อ๊า! ฮืออออ”มือทั้งสองจิกผ้าปูที่นอนแน่น ความเจ็บปวดของเขา ดงอุนไม่ได้รับรู้ถึงมันเลย

 

“อื้อ! อื้อ! อื้อ!”เสียงครางดังติดต่อกันเมื่อร่างสูงใกล้จะสำเร็จความใคร่ เขากระแทกแรงเข้ามามากขึ้น เร็วมากขึ้น ร่างเล็กที่อยู่ภายใต้การควบคุมก็ได้แต่กำหมัดแน่นพร้อมกับปล่อยน้ำตาไหลออกมา คนหนึ่งกำลังจะสำเร็จความใคร่แต่อีกคนกำลังจะขาดใจตาย

 

“อ๊า!!”เสียงครางสำเร็จความใคร่ของร่างสูงดังออกมา เขาล้มตัวลงนอนแนบใบหน้ากับแผ่นหลังสวยของกีกวัง ตัวของเขากระตุกไม่หยุด รวมทั้งตัวของคนตัวเล็กด้วย แม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่สามารถห้ามสัญชาตญาณของอารมณ์ทางเพศได้

 

“ฮือออ”เมื่อสำเร็จความใคร่ของตนก็ดึงอวัยวะเพศของตนออก

 

ตุบ!!

 

ล้มตัวลงนอนข้างคนตัวเล็กอย่างหมดแรง ภาพนั้นยิ่งทำให้ความเสียใจของกีกวังมีมากกว่าเดิม เขาค่อยๆล้มตัวลงนอน สีหน้าเจ็บปวดเป็นอย่างมาก คนตัวเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตน ก่อนจะกอดตัวเองร้องไห้อยู่อย่างเงียบๆ นี่น่ะหรือคนที่บอกว่ารักกัน นี่น่ะหรือคนที่เคยสัญญากัน ทำไมถึงทำกับเขาได้ถึงขนดานี้

 

“ฮึกๆ”

 

พรึ่บ!!

 

“กีกวัง ผมรักคุณนะ”

 

จุ๊บ!!

 

ดงอุนดึงคนตัวเล็กเข้าไปกอดพร้อมกับจูบหน้าผากเบาๆ จูบเขาทั้งๆที่ไม่ลืมตาขึ้นมามองเขาสักนิด ไม่เห็นน้ำตาของเขาเหรอ ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังเสียใจ กีกวังมองใบหน้าของร่างสูงที่กำลังหลับอย่างผิดหวัง เขาไม่สามารถช่วยร่างสูงให้รักษาสัญญาได้อีกแล้ว น้ำตาของเขาไม่สามารถกั้นเอาไว้ได้อีกแล้ว กีกวังส่ายหน้า ก่อนจะผละตนออกจากอ้อมกอดของร่างสูง ไม่รู้ว่าตื่นขึ้นมาแล้วจะจำได้ไหมว่าทำอะไรกับเขาเอาไว้

 

“ฮึกๆ”ร่างเล็กยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตน ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่ เสื้อของเขาขาดไม่เหลือซาก รุนแรงกับเขาถึงเพียงนี้แล้วยังมีหน้ามาบอกว่า รักเขา อีกอย่างงั้นเหรอ คิดแล้วมันน่าน้อยใจยิ่งนัก เขายกมือกอดตัวเองที่มีแต่รอยแดงช้ำ ก่อนจะพาตัวเองเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายที่บอบช้ำจากการกระทำของคนไร้สติ

 

ซ่า ซ่า ซ่า

 

“เฮือก!”ร่างเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อน้ำถูกตัว เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งปล่อยให้น้ำกลบน้ำตาที่กำลังไหลออกมาไม่หยุด สีหน้า แววตาและท่าทางของดงอุนเมื่อกี้ มันช่างทิ่มแทงหัวใจของเขาเสียจริงๆ นี่ไม่ใช่อย่างที่เขาคิด สัมผัสที่อ่อนหวาน สัมผัสที่นุ่มนวล แววตามีแต่ความรักเอ่อล้น มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยทีเดียว ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ ยิ่งคิดยิ่งน้ำตาไหล เขาจับก้นของตนเล็กน้อยเพราะรู้สึกแสบอย่างที่ไม่เคยเป็น เสียงสะอื้นยังคงดังไม่หยุด เจ็บร่างกายไม่เท่าไหร่ แต่เจ็บใจนี่สิ ทรมานยิ่งกว่า

 

“คนบ้า ฮึกๆ ฮือออออออออออ”เสียงร้องไห้ดังก้องทั่วห้องน้ำในยามค่ำคืนอันเงียบสงบของญี่ปุ่น พรุ่งนี้จะยังมีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มอีกหรือเปล่านะ?

 

 

 

 

 

 

 

 

จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ!

 

ริมฝีปากหนาจูบเบาๆที่ไหล่สวยๆของคนที่ยังหลับไม่ตื่น เขาอมยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

จุ๊บ! จุ๊บ!

 

เล่นซุกซนไม่เลิก จากไหล่สวยก็ค่อยๆเลื้อยไปที่ซอกคอขาว

 

“อื้อ!”คราวนี้ได้ผล เมื่อร่างบางรู้สึกตัว ฮยอนซึงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น

 

“อรุณสวัสดิ์ครับ ฮยอนซึง”น้ำเสียงสดใสของคนตัวโตทำให้ร่างบางหันไปมอง รอยยิ้มสดใสแบบนั้น…น่ารักตายแหละ!

 

“ตื่นช้ากว่าผมอีก”ฮยอนซึงกระพริบตามองคนข้างๆ เขากำลังไล่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มือเล็กๆจับตัวของตัวเองก่อนจะพบว่าไม่ได้ใส่อะไรเลย แล้วเขาก็เลื่อนไปจับของอีกคนจนคนถูกจับรู้สึกเสียววาบขึ้นมา

 

“อยากต่อหรือไง เมื่อคืนไม่พอเหรอ”ทั้งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาเจ้าเล่ห์และคำพูดเจ้าเล่ห์มันชวนให้หน้าแดงเสียจริงๆ ฮยอนซึงยิ้มแหยะๆก่อนจะค่อยๆมุดตัวลงใต้ผ้าห่ม เมื่อคืนอุตส่าห์หนีแทบตาย แต่ก็เสร็จคนตัวโตจนได้

 

“หลบหน้าผมทำไม รู้หรอกน่าว่าอาย”ร่างบางหันไปมองหน้าคนข้างๆที่มุดตามลงมาเล็กน้อย

 

“นายนี่มัน อื้อ!”ดวงตาเบิกกว้างเมื่อจู่ๆคนตัวโตก็กลิ้งมานอนทับตัวเอง ร่างกายที่เปลือยเปล่าเมื่อแนบชิดกันมันชวนให้เกิดความรู้สึกง่ายเสียจริงๆ

 

“ทำบ้าอะไรของนาย”

 

“อยากกินอาหารเช้า จานโปรดที่ชื่อ จางฮยอนซึงจัง ง่ำ!”จุนฮยองกดจูบหนักๆลงที่หน้าอกของฮยอนซึง เล่นเอาร่างบางหัวเราะออกมาเพราะรู้สึกจั๊กจี้

 

“ทำบ้าอะไรของนาย ลงไปจากตัวฉันเลยนะ หนัก!”

 

“แล้วถ้าผมไม่ลงล่ะ”

 

“ถ้านายไม่ลง ฉันก็จะไปตามคุณหนูมาปราบนาย!”

 

“โห เล่นเอาคุณหนูมาปราบเลยเหรอ”

 

“ใช่ จะลงหรือไม่ลง”

 

“อืม ขอคิดดูก่อนนะ”จุนฮยองทำท่าครุ่นคิดอย่างน่าหมั่นไส้ แล้วเขาก็ยิ้มออกมาพร้อมกับสบตากับร่างบางนิ่ง

 

“จะเอาคุณหนูมาปราบผมหรือเอาคุณหนูมาให้ผมปราบ แบบไหนมีความเป็นไปได้มากกว่ากันนะ”

 

“นายนี่มัน! จริงๆเลย”

 

“โอ๋ๆ งอนหน้าบูดแต่ก็ยังดูสวย คนอะไรเนี่ย”

 

“นี่! กล้าดียังมาชมฉันสวย อย่าพูดคำนี้อีกนะ ไม่ชอบ!”

 

“ไม่ชอบ แต่หน้าแดง หมายความว่ายังไงน๊า”

 

“ยงจุนฮยอง!!”

 

ตุบ!!

 

“โอ๊ย!!!”คนตัวโตลงไปกองกับพื้นทันทีเมื่อคุณหนูเข้าประทับร่าง ฮยอนซึงลุกขึ้นนั่งพร้อมกับผ้าห่มที่คลุมตัวเองไว้ เขาหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

 

“สมน้ำหน้า โดนคุณหนูถีบเลย ฮ่าๆ”

 

“ทำไมคุณหนูมาเร็วจัง แบบนี้ต้องรีบปราบซะแล้ว”

 

“อ๊าย! อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นเจอดีแน่!”

 

“ครับ เจอดีแน่ ของดีนะ”

 

พรึ่บ!!

 

จุนฮยองกระโดดตระครุบฮยอนซึง แต่ร่างบางก็หนีทัน

 

“แบร่! จ้างให้ก็จับฉันไม่ได้หรอก อิอิ อื้อ!”ยังหัวเราะไม่ทันไรก็ถูกคนตัวโตจับข้อเท้าเสียแล้ว

 

“จับคุณหนูได้แล้ว กินคุณหนูเป็นอาหารเข้าดีกว่า”

 

“อ๊าย! อย่านะ”ถึงแม้ปากจะร้องห้ามแต่ตอนนี้ร่างบางก็ถูกกอดแนบแน่นเสียแล้ว

 

“นี่! เล่นอะไรเนี่ย เมื่อคืนก็เยอะแล้ว”

 

“เยอะอะไร ผมยังไม่หายอยากเลย”

 

“นายเป็นไอ้บ้าหื่นกามหรือไงฮะ!”

 

“ครับผม”

 

จุ๊บ!!

 

“อื้อ! ยงจุนฮยอง!”ร่างบางจ้องหน้าคนทะเล้นนิ่งเมื่อถูกขโมยหอมแก้ม

 

“เรียกชื่อ อยากให้หอมอีกข้างเหรอครับ”

 

“จะบ้าเหรอ ปล่อยฉันนะ ฮ่าๆ ฮ่าๆ”ร่างบางดิ้นอย่างแรงเมื่อถูกคนตัวโตจี้เขาที่เอว

 

“ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ ปล่อยฉัน ยงจุนบ้า! ปล่อย ฮ่าๆๆ”

 

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

 

“คุณหนูคะ”

 

กึก!!

 

ทั้งสองคนถึงกลับหยุดชะงักคุณยายมาเคาะประตูเรียก

 

“ยายเข้าไปนะ”

 

“คุณยาย!”ทั้งสองคนถึงกลับอ้าปากค้างอย่างตกใจ

 

แอ๊ดดดดดดดด

 

“ตายแล้ว ยังไม่ตื่นอีกเหรอคะ”

 

“แฮ่ๆ พอดีอากาศดีก็เลยนอนเพลินไปหน่อยครับ”ฮยอนซึงยิ้มให้กับคุณยายอย่างไม่สบายใจนัก

 

“อากาศก็ออกจะเย็นสบาย ทำไมถึงห่มผ้าซะมิดชิดขนาดนั้นล่ะคะ”

 

“เอ่อ! ผมชอบครับ”ฮยอนซึงรีบพูดห้ามเพื่อไม่ให้คุณยายดึงผ้าห่มของตนออก ไม่งั้นมีหวังได้เจออีกคนในสภาพเปลือยที่กอดเขาแน่นอยู่ใต้ผ้าห่มแน่

 

“อ่อ ลงไปทานข้าวได้แล้วนะ ยายทำอาหารรอเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวไปตามพ่อหนุ่มจุนฮยองก่อน”

 

“เอ่อ จุนฮยองไม่อยู่หรอกครับ”

 

“อ้าว ไปไหนเหรอคะ”

 

“หมอนั่นคงออกไปวิ่ง อีกสักพักก็คงจะกลับ”

 

“เหรอคะ ทำไมยายถึงไม่เห็นนะ”

 

“เค้าออกไปแต่เช้าแล้วล่ะครับ แฮ่ๆ”

 

“อ่อ ค่ะๆ รีบลงไปนะคะ”คุณยายยิ้มหวานให้กับคุณหนูของตน เธอกำลังจะเดินออกไปแต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อหันไปเห็นเสื้อผ้าที่ถอดกระจายอยู่ที่พื้น

 

“เสื้อผ้าคุณหนู”

 

“เอ่อ…..”

 

“ชุดนอนนี่คะ แล้ว….”

 

“ผมเป็นพวก….ชอบเปลือยนอนครับ”ฮยอนซึงพูดอย่างอายๆ คำตอบของเขาเล่นเอาอีกคนถึงกลับหัวเราะอยู่ในใจ

 

“อ้อ เหรอคะ งั้นยายไม่กวนแล้วนะ รีบใส่เสื้อผ้านะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด”

 

“ครับ”คุณยายยิ้มให้กับเขาอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

“อิอิ”เสียงหัวเราะของจุนฮยองทำให้ร่างบางเกิดความหมั่นไส้ขึ้นมา

 

ตุบ!!

 

“โอ๊ย! ผมเจ็บนะ”แล้วจุนฮยองก็โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม เขามองฮยอนซึงหน้าบึ้ง

 

“ลุกขึ้นได้แล้ว ใส่เสื้อผ้าแล้วกลับห้องนายไปซะ”

 

“โหดร้าย ใช้งานเสร็จก็ไล่”

 

“ยงจุนฮยอง!”

 

“โอเคครับๆ”

 

จุ๊บ!

 

“นี่นาย!”จุนฮยอยิ้มร่าเมื่อขโมยจุ๊บปากร่างบางได้ เขารีบสวมใส่เสื้อผ้าของตนอย่างรวดเร็ว

 

“ผมเพิ่งรู้นะครับว่า….ฮยอนซึงเป็นพวกโรคจิตชอบเปลือยนอน”

 

“จุนฮยอง!!”

 

ปัง!!

 

ตุบ!!

 

คนตัวโตวิ่งออกจากห้องทันก่อนที่จะถูกหมอนปาใส่ ฮยอนซึงกอดอกอย่างอารมณ์เสีย

 

“น่าอายที่สุดเลย ฮึ่ย!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ่า ทำไมปวดหัวจังเลย”ร่างสูงที่นอนบนเตียงเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังลุกขึ้นนั่ง เขายกมือขึ้นมาจับหัวตัวเอง ก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ห้องที่ว่างเปล่าไร้ร่างของคนตัวเล็ก เขาขมวดคิ้วตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อนเดินไปอาบน้ำ แต่ก็ต้องแปลกใจตัวเองกับสภาพของตนในตอนนี้ที่เปลือยเปล่า

 

“เฮ้ย!”ร่างสูงมีสีหน้าตกใจเต็มที่ ตอนนี้สมองของเขามึนงงไปหมดไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน เขานั่งย้อนคิดถึงเรื่องเมื่อวาน จำได้ว่าออกไปบริษัทของเพื่อนคุณจาง แล้วก็บังเอิญไปเจอแม่แอร์โฮสเตสสาวเข้าระหว่างทางที่จะกลับมาโรงแรม พอเดินเข้ามาก็เจอกับร่างเล็กอยู่กับซีวอน ซึ่งพอเขาเห็นแล้วรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก เพราะไม่อยากให้กีกวังไปยุ่งกับคนเลวแบบนั้น กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนกับฮยอนซึง ร่างเล็กเดินเกาะแขนซีวอนออกไป มันยิ่งทำให้เขาโกรธ เขาโมโหเป็นอย่างมากพอกลับมาที่ห้อง…..

 

ดงอุนมองไปรอบห้องอีกครั้งก่อนจะเจอกับไวน์สามขวดที่วางอยู่ หนึ่งขวดหมดเกลี้ยง อีกขวดเหลือครึ่งหนึ่งส่วนอีกขวดยังไม่ได้ดื่ม ขวดไวน์พวกนั้นมันยิ่งทำให้เขาตกใจ เพราะเขาเป็นคนคออ่อนดื่มไม่เก่ง แต่นี่ล่อดื่มไปตั้งขวดครึ่ง มิน่าล่ะถึงได้ปวดหัวมากขนาดนี้ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขา ดงอุนพยายามนึกอีกครั้ง ภาพของกีกวังที่เดินกลับเข้ามาในห้อง แล้วเหมือนทั้งสองจะมีปากเสียงกัน

 

 

“นายมันบ้า! ปล่อยฉันนะ!”

 

“ปล่อยคุณเพื่อจะให้คุณไปหาไอ้ซีวอนงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!”

 

“ดงอุน! ฉันเกลียดนายแล้ว ปล่อยฉัน!”

 

“เกลียดเหรอ แน่ใจเหรอที่พูดมา หึ!”

 

“อ๊า!!”คนตัวเล็กร้องออกมาเมื่อข้อมือถูกบีบอย่างแรง

 

“ผมจะทำให้คุณไม่มีหน้าไปเสนอตัวให้ผู้ชายคนไหนอีก”

 

 

กึก!!

 

ร่างสูงถึงกลับเบิกตากว้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนทำอะไรลงไป หัวใจของเขาเต้นรัว เสียงร้องไห้ น้ำตาของคนตัวเล็กที่เมื่อคืนเขาไม่ได้ใส่ใจมันเลยสักนิด มันทำให้เขารู้สึกเจ็บเป็นอย่างมาก เขามองร่างกายเปลือยเปล่าของตนก่อนจะทุบตีอย่างเกลียดชังที่ทำอะไรแบบนั้นไป

 

ตุบ! ตุบ!

 

“ไอ้ดงอุน แกมันคนน่าเกลียด น่าเกลียดๆๆ”

 

ตุบๆๆๆ

 

“อ๊ากกกกกก!!!”เขาตะโกนออกมาสุดเสียง ไม่ว่าจะรู้สึกผิดมากมายแค่ไหนก็ไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่เขาทำพลาดไปได้อีกแล้ว เขากำหมัดแน่นอย่างเจ็บใจ จุกแน่นที่หน้าอก เหมือนจะขาดใจตายเอาให้ได้

 

“คุณกีกวัง!”เมื่อนึกถึงหน้าของร่างเล็กมันก็ทำให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลออกมา เขาเช็ดน้ำตาของตนก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้า

 

[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้]

 

[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้]

 

“โธ่เว๊ย!!”ดงอุนถอนหายใจออกมา คนตัวเล็กปิดเครื่อง ตอนนี้ก็ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน ที่แกลลอรี่นั่นก็ไม่มี ในโรงแรมหาจนทั่วก็ไม่มี หัวใจของเขากระวนกระวายแทบจะขาดอยู่แล้ว

 

ติ๊ง!

 

“ฉันกำลังจะไป นายถึงหรือยัง”เสียงของซีวอนที่กำลังเดินมาทำให้ดงอุนหันไปมอง เขาไม่รอช้ารีบวิ่งไปหาชายหนุ่มทันที

 

“อะไรนะ ไม่ไปแล้วงั้นเหรอ ทำไม!”ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววกังวลขึ้นมาทันที ไม่มีครั้งไหนที่คนปลายสายจะกล้าไม่ไปตามนัดเขา มันทำให้เขารู้สึกแปลกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก บางอย่างบอกเขาว่า จะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ๆ

 

“อย่างงั้นเหรอ อื้ม ถ้าอย่างงั้นฉันจะเลยไปทำงายเลยแล้วกัน เจอกันตอนเย็นนะ บายที่รัก”

 

ติ๊ด!

 

กึก!

 

ดงอุนเดินมาหยุดตรงหน้าชายหนุ่มด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ซีวอนมองดงอุนด้วยความสงสัยเล็กน้อย คิดไม่ออกมาเลยคนตรงหน้ามีธุระอะไรกับตน

 

“มีอะไรกับฉันอย่างงั้นเหรอ”

 

“นายเอากีกวังไปไว้ไหน”

 

“นายพูดเรื่องอะไร”

 

“อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไปหน่อยเลย บอกฉันมา!”

 

พรึ่บ!!

 

ดงอุนใช้มือทั้งสองข้างกระชากของเสื้อของชายหนุ่ม เขาจ้องตาไม่กระพริบ

 

“ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายมีปัญหาอะไรกับคุณกีกวัง แต่ที่รู้ๆเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน”

 

“ไม่เกี่ยวอย่างงั้นเหรอ!”

 

“ใช่! ไม่เกี่ยว!”

 

“นาย!”ดงอุนทำท่าจะต่อยคนตรงหน้า แต่เขากลับเปลี่ยนใจ เพราะสายตาของซีวอนบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้โกหกเขา ถ้าขืนต่อยไปมีแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ ท่าทางกระวนกระวายของดงอุนเริ่มทำให้ซีวอนรู้สึกไม่ดี

 

“คุณกีกวัง ไปไหนเหรอ”

 

“ถ้าฉันรู้จะมาถามนายทำไม ให้ตายเถอะ!”ใจของซีวอนชักจะเริ่มมั่นใจอะไรบางอย่างขึ้นมา เขาไม่รอช้ารีบกดโทรหาคนที่เพิ่งวางสายไปเมื่อสักครู่ทันที

 

[หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้]

 

“ปิดเครื่อง!”พอเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เขารู้สึกมั่นใจลางสังหรณ์ของตนเอง

 

“คุณฮีชอล อยู่ไหน!”ชื่อที่ซีวอนเรียกออกมาทำให้ดงอุนหันไปมองด้วยความตกใจ

 

“บอกฉันมา ไม่งั้นนายตกงานแน่…..งั้นเหรอ”

 

ติ๊ด!

 

ซีวอนวางสายลงพร้อมกับสบตากับดงอุนนิ่ง

 

“มองแบบนี้…อย่าบอกนะว่า!”ซีวอนไม่พูดอะไร เขารีบวิ่งออกไปจากโรงแรมทันที ดงอุนเห็นแบบนั้นยิ่งโกรธเกลียดเข้าไปใหญ่ เขารีบวิ่งตามซีวอนไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนกำลังมุ่งไปหาบุคคลอันตรายที่ใครๆก็ไม่อยากเข้าใกล้

 

คุณกีกวัง ผมกำลังไปหาคุณ รอผมนะ

 

คิมฮีชอล เมื่อไหร่จะหยุดเสียที นายไม่รู้หรือไงว่าฉัน…….

 

 

 

 

 

 

 

ติ๊งหน่องๆๆๆ

 

เสียงกดกริ่งแต่เช้าทำให้คนตัวเล็กที่นั่งทำงานออกแบบบ้านอยู่นั้นแปลกใจเล็กน้อย

 

“ใครมาแต่เช้า”เขาละจากงานของตนวิ่งไปเปิดประตูให้

 

“สวัสดีคร๊าบบบ เพื่อนบ้านใหม่ ยองวอน มาทำความรู้จัก”โยซอบกระพริบตาปริบๆกับชายหนุ่มน่ารักตรงหน้าที่ยิ้มหน้าบานพร้อมกับทำตา ปิ๊งๆ ใส่ตน

 

“เอ่อ…..”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคร๊าบบบบบ”ยองวอนโค้งหัวให้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ขยิบตาให้คนที่ยืนเอ๋ออยู่

 

“เอ่อ สวัสดี ฉัน ยังโยซอบ ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

“ว้าว ชื่อน่ารักและเข้ากับตัวเสียจริงๆ ฮี่ๆ”

 

“แฮ่ๆ”

 

“นี่ของขวัญ ผมให้”

 

“ตุ๊กตาหมี ให้ฉันเหรอ”

 

“อื้ม ให้เพื่อมิตรภาพที่ยั่งยืนนนนนนนนน”ยองวอนพูดเสียงดังพร้อมกับอ้าแขนออก เพื่อให้เพื่อนบ้านใหม่อย่างโยซอบได้เห็นว่า ยั่งยืนของเขานั่นมันมากเท่าไหร่

 

“แต่มันไม่ใช่ยั่งยืนแค่นี้นะ พอดีแขนผมสั้นไปหน่อย แฮ่ๆ”ท่าทางน่ารัก สดใส ร่าเริงของคนตรงหน้าทำให้โยซอบอดขำไม่ได้

 

“อ่าฮะ เพื่อมิตรภาพที่ยั่งยืน เข้ามาดื่นอะไรหน่อยไหม”

 

“เข้าได้เหรอ ไม่เป็นการรบกวนใช่ไหม”

 

“ไม่หรอก เข้ามาสิ”ยองวอนยิ้มหวานก่อนจะเดินตามโยซอบเข้าบ้านไป

 

“โหวววว บ้านโคตรน่าอยู่เลยอ่า”

 

“ขอบใจ นั่งรอสักครู่นะ เดี๋ยวเอาน้ำให้ดื่ม”

 

“อื้ม”

 

“น้ำเปล่าดื่มได้ใช่ไหม”

 

“อยู่แล้ว มีอะไรก็เอามาเถอะผมไม่เกี่ยงการกิน”คำพูดของคนน่ารักนั่นมันช่างถูกใจโยซอบเหลือเกิน

 

“แบบนี้คบกันยาว อิอิ”แล้วโยซอบก็เดินเข้าครัวเพื่อหาอะไรให้เพื่อนบ้านใหม่ได้กิน

 

แอ๊ดดดดดดดด

 

เสียงเปิดประตูทำให้ยองวอนหันไปมองพร้อมกับยิ้มหวานให้ รอยยิ้มนั่นเล่นเอาดูจุนถึงกลับหน้าชา เพราะคนตรงหน้าเป็นคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก เขาโค้งหัวพร้อมกับยิ้มบางๆให้ เพราะคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักนั้นยังเอาแต่นั่งยิ้มแล้วก็มองหน้าเขาด้วยแววตาสดใจไม่เลิก

 

“อ้าวดูจุน กลับมาแล้วเหรอ”

 

“โอ๊ะ! ดูจุน สวัสดีคร๊าบบบ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมยองวอนครับ”

 

“อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ฉันดูจุน”

 

“ฮี่ๆ สองคนอยู่บ้านเดียวกันเหรอ”

 

“อ๋อ ใช่ เราสองคนอยู่บ้านเดียวกัน”

 

“เป็นแฟนกันด้วย”

 

พรึ่บ!!

 

ดูจุนดึงคนตัวเองเข้าไปกอดเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ภาพนั้นเล่นเอาเพื่อนบ้านใหม่ถึงกลับทำสีหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียว

 

“ดูจุน ปล่อยเค้าได้แล้ว รู้จักอายมั่งสิ”

 

“อายทำไมก็ฉันรักของฉันนี่นา ไม่เป็นไรใช่ไหม ยองวอน”

 

“……………”ยองวอนยังคงยืนมองทั้งสองคนตาไม่กระพริบ เขาแปลกใจมากกับสิ่งที่เห็น ทั้งสายตาและสีหน้าที่ดูมีความสุขแบบนั้น เห็นแล้วอยากมีบ้างจัง ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ยิ้มออกบ่อย แต่ก็ไม่ใช่รอยยิ้มแบบที่ทั้งสองคนตรงหน้ามีให้กัน

 

“ยองวอน นายเป็นอะไรหรือเปล่า”

 

“อ่อ ขอบคุณสำหรับน้ำครับ”เขาเลือกที่จะเดินเข้าไปหยิบน้ำจากโยซอบแทนที่จะตอบคำถาม เพราะก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรเหมือนกัน

 

“ดูจุน ยองวอนเป็นเพื่อนบ้านใหม่ของเรานะ”

 

“ใช่ๆ ผมอยู่ข้างๆบ้านนี่เอง ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะ”

 

“อ๋อ”

 

“ยองวอน นายอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิ วันนี้ดูจุนจะโชว์ฝีมือ เค้าทำกับข้าวอร่อยว่าบอกใครเลยนะ”

 

“จริงเหรอ ไม่เป็นการรบกวนใช่ไหม”

 

“ไม่เลย ดูจุนเดี๋ยววันนี้เค้าจะช่วยดูจุนเองนะ”

 

“แน่ใจนะว่านายจะช่วยไม่ใช่ทำลาย”

 

“บอกว่าช่วยก็ช่วยสิ”ใบหน้างอแงของคนตัวเล็กทำให้คนตัวโตเลิกที่จะแกล้งต่อ

 

“ก็ได้ๆ นายนั่งรออยู่นี่นะ แปบเดียว”

 

“อื้ม”ยองวอนพยักหน้าให้กับดูจุน ก่อนจะเดินโอบเอวคนตัวเล็กเข้าครัวไป ภาพนั้นมันเล่นเอาชายหนุ่มนั่งมองตาไม่กระพริบเลยทีเดียว

 

“โอบเอว”เขาพูดพร้อมกับก้มมองเอวของตน ก่อนจะใช้มือเล็กๆนั่นลงโอบเอวบ้าง

 

“ไม่เห็นจะรู้สึกอะไรเลย แปลกแฮะ”เขานักไหล่ไม่สนใจก่อนจะนั่งอ่านหนังสือเล่นเพื่อรอเวลาที่อาหารจะมาเสิร์ฟ

 

ติ๊งหน่อง!

 

“เดี๋ยวผมเปิดให้เองครับ”เสียงตะโกนของยองวอนทำให้โยซอบหันกลับมาช่วยดูจุนทำกับข้าวต่อ

 

“สวัสดีคร๊าบ บ้านดูจุนกับโยซอบ ครับผม”

 

กึก!!!

 

เพียงแค่สบตากับชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าน่ารักที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็จางหายไปทันที

 

“ไอ้คนใจดำ!”

 

“ไอ้หัวสี!”ทั้งสองคนยกมือขึ้นชี้หน้ากันอย่างตกใจ

 

“มาทำอะไรไม่ทราบ!”พอเห็นคนตรงหน้ามอง ดราม่าก็รีบซ่อนดอกไม้ไว้ข้างหลังทันที

 

“มาทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ว่าแต่นายเถอะ มาทำอะไรที่บ้านหลังนี้”

 

“มันก็เรื่องของฉันเหมือนกัน เสียใจด้วย ไม่ตอบหรอก แบร่!”

 

หมับ!!

 

ดราม่ารีบดันประตูบ้านที่คนตัวเล็กกว่าจะปิดไว้ ก่อนจะส่งสายตาดุๆให้

 

“นายจะปิดประตูบ้านใส่ฉันอย่างงั้นเหรอ”

 

“อื้อ รู้แล้วก็ปล่อยมือสิ อื้อออ!”คนตัวเล็กถอยหลังไปทันทีที่ถูกแรงดันจากด้านหน้า

 

“นายไม่มีสิทธิ์ เพราะว่าฉันมาหาเจ้าของบ้าน ชิส!”เสียงทำกับข้าวอยู่ในครัวทำให้ดราม่าเดินตรงเข้าไปทันที

 

กึก!!

 

“อิอิ แบบนี้เหรอ”

 

“ใช่ ถ้านายค่อยๆหั่น มันก็จะออกมาสวยแบบนี้แหละ”

 

“จริงด้วยอ๊ะ นี่!พอแล้วๆ เค้าทำเองได้แล้ว”คนตัวเล็กรีบพูดเพื่อให้คนตัวโตที่อยู่ด้านหลังตนถอยห่างออกไป อยู่ในท่าแบบนี้มันทำให้รู้สึกแปลกๆ

 

“ได้ที่ไหนล่ะ ต้องช่วยนายหั่นให้เสร็จ”ดูจุนไม่สนใจ เขาจับมือเล็กๆของโยซอบหั่นผักต่อ แถมยังเนียนโอบเอวอีกด้วย

 

“หั่นผักแล้วมากอดเอวเค้าทำไม”

 

“รักนายไง ไม่น่าถามเลย”

 

“ดูจุนบ้า”ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ก็อดหน้าแดงไม่ได้

 

“อาหารมือนี้มันต้องร่อยมากๆแน่เลย”

 

“ทำไมอ่า”

 

“ก็เพราะฉันกับนายทำด้วยกัน”

 

“มันจะเลี่ยนน่ะสิไม่ว่า”

 

“เลี่ยนแล้วทำไม ความรักของเราหวานนี่นา เคยได้ยินไหม หวานไม่แคร์รสชาติ!”

 

“ไม่เคย”

 

“ง่า หั่นผักต่อดีกว่า”

 

“อื้อ!”คนตัวเล็กสะดุ้งอย่างแรงเมื่อถูกบีบก้นเบาๆ เขาหันมาจ้องหน้าคนตัวโตนิ่ง

 

“หันมา อยากให้ฉันจูบปากหรือไง”

 

“บ้า!”แล้วคนตัวเล็กก็หันหน้ากลับไปอย่างเดิม ขืนยืนมองต่อมีหวังได้โดนจูบแน่ๆ

 

“ว๊า อดจูบปากสวยๆ รสชาติหวานๆของนายเลย”

 

“นี่! จะเสร็จไหมเนี่ยวันนี้”

 

“เสร็จครับๆ จะอร่อยมากๆเลยด้วย”

 

ฟอด!

 

“อื้อ! ดูจุนอ๊ะ!”คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาจับแก้มของตนด้วยใบหน้าที่แดงเพราะความอาย

 

“หั่นผักไป ฉันจะทำอย่างอื่น ชื่นใจจริงๆ แก้มแฟนใคร นิ๊มนิ่ม”โยซอบจิ๊ปากเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าก้มตาหั่นผักโดยมีสายตาของดูจุนคอยมองตลอดเวลา

 

“เค้าทำอะไรกัน”

 

“เฮ้ย!”ดราม่าที่ยืนมองภาพของทั้งสองคนในครัวอย่างเศร้าๆอยู่ก็ต้องตกใจกับเสียงของยองวอนที่ดังอยู่ข้างๆ เขามองเจ้าหัวสีที่มองภาพทั้งสองคนด้วยสายตาเหมือนไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังทำอะไรกัน สายตาใสซื่อแบบนั้นมันทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย

 

“แอบมองคนอื่น มันน่าเกลียดนะ”

 

“งั้นนายก็เป็นคนน่าเกลียด เพราะนายก็แอบมองเหมือนกัน”ยองวอนหันไปมองหน้าคนข้างๆ ดราม่ากระแอมเบาๆก่อนจะเดินออกไปจากภาพที่ทำให้เขาเจ็บปวดหัวใจ

 

“นั่นนายจะไปไหนน่ะ”

 

“กลับบ้าน”พูดแค่นั้นแล้วก็เดินออกจากบ้านไป ยองวอนมองด้วยความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามออกไป พอออกจากบ้านเขาก็ต้องเบิกตากว้างกับภาพที่เห็น

 

“หยุดนะ! ไอ้คนใจดำ!”เสียงห้ามของยองวอนทำให้ราม่าที่กำลังจะทิ้งดอกไม้ลงถังขยะหยุดชะงัก แล้วคนตัวเล็กก็รีบวิ่งไปหาคนตัวโตทั้งๆที่รองเท้าไม่ใส่

 

“ไอ้คนใจดำ! ไอ้คนใจร้าย! ทำร้ายแม้กระทั่งดอกไม้”

 

“นายเป็นอะไรของนายอีกเนี่ย”

 

“เอามานี่เลย!”แล้วยองวอนก็แย่งดอกไม่ไปจากมือของดราม่า เล่นเอาเจ้าของดอกไม่ถึงกลับแปลกใจ

 

“นายบ้าหรือไงชอบเก็บของที่คนอื่นจะทิ้งเนี่ย”

 

“ใช่!”

 

“นี่! ฉันจะทิ้ง เอาคืนมา”

 

“ไม่คืน ถ้านายจะทิ้ง งั้นฉันขอ”

 

“นายจะเอาไปทำอะไร”

 

“เอาไปทำอะไรก็ได้ที่ไม่ต้องให้มันลงไปอยู่ในถังขยะนี่”ดราม่ามองใบหน้าบูดบึ้งของคนตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหัว

 

“ก็ตามใจ”

 

“เดี๋ยว!”

 

“อะไร”

 

“นายเอาดอกไม้มาให้ใคร ดูจุนหรือว่าโยซอบ”คำถามของคนตัวเล็กทำให้คนตัวโตกว่ามีแววตาเศร้าเล็กน้อย เขามองหน้าคนตรงหน้าอีกครั้ง แววตาใส่ซื่อตอนที่มองดูจุนกับโยซอบทำกับข้าว มันทำให้เขารู้สึกประทับใจเสียจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อตัวก็โตขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกว่านั่นคือการแสดงความรักต่อกัน

 

“เปล่าอ่า”

 

“เอ๊า! นี่! อย่าบอกนะว่าเอามาเพื่อทิ้งน่ะ”สีหน้าตกใจของยองวอนทำให้ดราม่าอดยิ้มไม่ได้ อะไรมันจะซื่อบื้อขนาดนั้น

 

“เปล่าหรอก”

 

“เอ๊า แล้วซื้อมาทำไม ซื้อมาให้เปลืองเงินเล่นๆเหรอ”คำพูดของยองวอนทำให้เขายิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม แต่ละอย่างที่พูดออกมา คิดบ้างหรือเปล่าเนี่ย

 

“ฉันซื้อมาให้คนบ้าเก็บน่ะ ไปนะ”เขาโบกมือลาคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มขำๆก่อนจะเดินขึ้นรถแล้วขับออกไป ยองวอนมองรถของดราม่าก่อนจะก้มมองดอกไม้

 

“ซื้อมาให้คนบ้าเก็บ ใคร เฮ้ย! นาย!”พอคิดออกก็แทบจะบ้าตาย นี่เขาโดนหลอด่าเหรอเนี่ย

 

“ไอ้คนใจดำ! ไอ้คนใจร้าย! ไอ้ ไอ้ ไอ้บ้าเอ๊ย! ฮึ่ย!”เขากำช่อดอกไม้แน่น ก่อนจะเดินไปที่ถังขยะ ทำท่าเหมือนจะทิ้งช่อดอกไม้แต่ก็เปลี่ยนใจ

 

“เออ! เป็นคนบ้าไม่ดีตรงไหนฟระ ดีกว่านายแล้วกัน ไอ้คนใจดำ! ไอ้คนใจร้าย! ฮึ่ย!”แล้วเด็กหัวสีน้ำเงินก็เดินถือดอกไม้กลับบ้านตัวเองไป

 

 

 

“ยองวอน อ่าว”โยซอบที่จะเดินเอาขนมออกมาให้กินเล่นก็ต้องแปลกใจเมื่อไม่เห็นคนหัวสีน้ำเงินอยู่แล้ว

 

“กลับบ้านไปแล้วเหรอ เฮ้อ! ขนมเป็นหมัน แต่ไม่เป็นไร ฉันจะกินแกเอง ง่ำๆ”แล้วคนน่ารักก็จัดการยัดขนมเข้าปากก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว

 

“นี่! ฉันให้นายเอาไปให้ยองวอน ไม่ใช่ให้กินเอง”

 

“หมอนั่นไม่อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นขนมนี่ก็ต้องตกเป็นของเค้า ง่ำๆ”ดูจุนส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างระอา

 

“กินๆ วันๆเอาแต่กิน มิน่าล่ะ”

 

“มิน่าล่ะอะไร พูดให้ดีนะ พูดไม่ดี คืนนี้ได้นอนข้างล่างแน่”คำขู่ของคนตัวเล็กทำให้คนตัวโตอดยิ้มไม่ได้

 

“มิน่าล่ะ ถึงได้น่ารัก น่าหลง จนฉันรักฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว”

 

“ฮี่ๆ คืนนี้นายนอนข้างล่างไปเลยนะ”

 

“อะไรอ๊ะ!”

 

“ชิชะ! รู้หรอกน่าว่าพูดประชดเค้า งอน”

 

“โยซอบอา”

 

“ไม่รู้ไม่ชี้ ทำกับข้าวต่อไปเลย เค้าหิวแล้ว”ดูจุนย่นจมูกใส่คนตัวเล็ก ก่อนจะทำกับข้าวต่อ เขาเหล่มองคนตัวเล็กที่นั่งกินขนมอย่างสบายอกสบายใจเล็กน้อย คิดเหรอว่าคนอย่าง ยุนดูจุนจะยอมนอนข้างล่าง อย่าง ยุนดูจุน มันก็ต้องนอนบนตัวของโยซอบสิ นอนในสภาพเปลือยด้วย ฮี่ๆ

 

ยังโยซอบเอ๋ย คืนนี้นายไม่ได้นอนแน่ หึหึ!

 

 

 

 

 

 

 

“ตอนนี้งานคืบหน้าไปเยอะแล้วครับ”

 

“งั้นเหรอ ดีจังเลย บริษัทของคุณไม่เคยทำให้พวกเราผิดหวังเลยนะ ซึงฮยอน”

 

“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะ”

 

“อื้ม”ฮยอนซึงพยักหน้าให้ เขามองเหล่าพนักงานที่ตั้งใจทำงานกันเป็นอย่างมาด้วยความรู้สึกปลื้มใจ ถ้าตั้งใจทำกันมากขนาดนี้ ไม่นานห้างของเขาต้องเสร็จแน่ๆ

 

กึก!!

 

ดวงตาสวยๆขุ่นลงเล็กน้อยเมื่อไปสบตากับพนักงานที่อยู่ไมไกลตนนัก ความรู้สึกแปลกๆผลุดขึ้นมาภายในใจ

 

“น้ำครับ คุณหนู”

 

“อ่อ ขอบใจนะ”

 

“ร้อนไหม เดี๋ยวผมไปเอาร่มมากางให้”

 

“ไม่ต้องหรอก คนอื่นยังไม่ใช้ร่มเลย ทำไมฉันต้องใช้ด้วยล่ะ”คำพูดและรอยยิ้มของฮยอนซึงทำให้จุนฮยองรู้สึกภูมิใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก ไม่อยากจะเชื่อว่า วันนี้กับวันแรกที่เจอกับร่างบาง มันจะแตกต่างกันมากขนาดนี้

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าแปลกๆ”

 

“อ๋อ พอดีฉันรู้สึกไม่คุ้นหน้าพนักงานกลุ่มนั้นเท่าไหร่น่ะ”จุนฮยองหันไปมองเล็กน้อย เขาเองก็ไม่คุ้นเหมือนกัน

 

“สงสัยเป็นพนักงานใหม่มั้ง”

 

“งั้นเหรอ”ฮยอนซึงพยักหน้า ก่อนจะถอนหายใจเพื่อขับไล่ความกังวลออกมา

 

“เอ้อ จริงสิ นายช่วยกลับไปดูคุณยายหน่อยได้ไหม”

 

“ทำไมเหรอครับ”

 

“เห็นเมื่อเช้าบ่นว่าปวดหัว ช่วยกลับไปดูให้ฉันหน่อยสิ เป็นห่วง”

 

“งั้นก็ไปด้วยกันสิครับ”

 

“จะไปได้ยังไงล่ะ ฉันต้องอยู่ดูงาน”

 

“แต่…”

 

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ไปดูให้ฉันหน่อยนะ เผื่อคุณยายไม่สบาย”

 

“ครับ”จุนฮยองพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากไปหรอกนะ แต่เพราะเขาไม่อยากทิ้งฮยอนซึงไว้คนเดียว เพราะคุณจางย้ำกับเขานักหนาให้ตัวติดกับฮยอนซึงตลอด ห้ามห่างไปไหนแม้แต่นิดเดียว

 

“ยังอีก ถ้านายยังไม่ไป ฉันจะโกรธและไม่พูดด้วยนะ”

 

“งั้น…ผมจะรีบไปแล้วรีบกลับมานะ”

 

“อื้ม”ร่างบางพยักหน้าพร้อมกับยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปดูคนงานทำงานกัน

 

“ซึงฮยอน!”

 

“ครับ คุณฮยอนซึง”

 

“คุณช่วยย้ำลูกน้องคุณด้วยนะว่า ให้ทำงานอย่างละเอียด ฉันไม่อยากให้มีอะไรผิดพลาด”

 

“ผมย้ำพวกเค้าเสมอครับ อย่าได้ห่วงเลย บริษัทของเราทำงานให้คุณจางมานาน ตั้งแต่รุ่นพ่อผม”

 

“อื้ม ขอบใจ”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

 

“งั้นผมขอตัวไปดูงานกับลูกน้องก่อนนะครับ”

 

“ตามสบายเลย”ร่างบางถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลออกมา

 

“ร้อนจังเลย”เขามองไปยังต้นไม่ใหญ่ที่มีร่มเงาเยอะ เมื่อเห็นว่าน่าจะเย็นสบายก็รีบเดินไปทันที เพราะตอนนี้แดดร้อนมากเหลือเกิน

 

“อ่า ค่อยังชั่วหน่อย”

 

ตุบ!!

 

เสียงอะไรบางอย่างจากพุ่มไม้ด้านหลังทำให้ฮยอนซึงหันไปมองด้วยความตกใจ การหันไปมองนั้นเปิดโอกาสให้ผู้ชายสองสามคนที่เดินตามร่างบางมาได้ทำงานของตน

 

“เสียงอะ…โอ๊ะ!”

 

ตุบ!!

 

ศอกหนักๆถูกกระแทกลงที่ต้นคอของร่างบางจนสลบล้มลงในอ้อมกอดของคนแปลกหน้า ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะแบกร่างบางขึ้นรถที่แอดจอดไว้หลังพุ่มหญ้า